اساسا دلیل تاخیر کشور ما در راه نینداختن شبکه ملی اطلاعات، «جدی نگرفتن تهدید» است. برخی مسئولان کشور در این موضوع که امکان جنگ سایبری وجود دارد تردید داشتند و جنگ سایبری را «تخیل» و «توهم» میدانستند. در یک برهه زمانی، وقتی که سازمان پدافند غیر عامل از ضرورت راهاندازی شبکه ملی اطلاعات صحبت میکرد، برخیها که ادعای متخصص بودن هم داشتند با حالت تمسخرآمیز به موضوع نگاه میکردند. آنها وقتی دیدند که روسیه و چین هم به سمت استفاده از شبکه ملی اطلاعات و اینترنت ملی حرکت کردند، فیتیلههای خود را پایین کشیدند. حتی وقتی که ما اعلام میکردیم میخواهیم قطعی اینترنت را تست و تمرین کنیم، برخی از این آقایان به اصطلاح متخصص مصاحبه و داد و بیداد میکردند که «آقایان این چه کاری است که میخواهید انجام بدهید؟» نداشتن سواد رسانهای و سواد سایبری و نگاه سیاسی به موضوع، باعث تاخیر در راهاندازی شبکه ملی اطلاعات شده است. البته تا همین الان هم آسیبهایی را به خاطر راه نیفتادن به موقع شبکه ملی اطلاعات دیدهایم که نمونه بارز آن در زمینه پیامرسانها قابل مشاهده است. با توجه به اینکه من در دوران جنگ، در واحد جنگ الکترونیک بودم و رشته تخصصیام مخابرات است و تا مدتها مسئولیتم در سپاه و دانشگاه در همین زمینه بوده است، با جرئت میگویم که هیچ دورهای در تاریخ کشور ما، به اندازه حال حاضر دارای توان و قدرت علمی نسبت به مسائل الکترونیک، مخابرات و فضای سایبری نبودیم. امروز در زمینههای الکترونیک، مخابرات و فضای سایبری، بهترین نیروها را در دانشگاههای ایران تربیت میکنیم فلذا حق کشور ما این نیست که با داشتن چنین گذشتهای و این سرمایههای ملی امروز، در حوزه سایبر و فضای مجازی گامهای آهسته بردارد. همین گامهای آهسته موجب خسرانهای گستردهای در طول سالیان گذشته شده است.
بیشتر بخوانید: