به گزارش بولتن نیوز به نقل از ایسنا، مرور روند تاریخی مصوبات و مواضع رسمی از سال ۱۳۹۲ تاکنون نشان میدهد که موضوع برداشت درختان افتاده، همواره در مرز باریکی میان حفاظت و بهرهبرداری حرکت کرده و هر بار با ادبیاتی تازه، خطوط قرمز جنگلهای هیرکانی را به چالش کشیده است اما پس از آتشسوزی جنگلهای هیرکانی در الیت، بار دیگر موضوع برداشت درختان شکسته و افتاده مطرح شد چراکه بند چهارم گزارش شماره ۵۴ مورخ ۱۷ آذر ۱۴۰۴ کمیسیون شوراها و امور داخلی مجلس شورای اسلامی، پس از وقوع آتشسوزی الیت یکی از علل وقوع حادثه را «عدم صدور مجوز سازمان حفاظت محیط زیست در خصوص پاکسازی درختان قطعشده و روی زمین افتاده» ذکر کرده بود؛ موضوعی که با واکنش سازمان حفاظت محیط زیست روبرو شد.
این سازمان با انتشار متنی و اشاره به اینکه تقلیل مسئله آتشسوزی به «چوبهای افتاده» میتواند به کمرنگ شدن مسئولیت انسانی و مشروعیتبخشی به برداشت چوب از جنگلهای بکر منجر شود، تاکید کرده بود: «این موضوع نه ناشی از سلیقه مدیریتی، بلکه مبتنی بر حکم صریح قانون است. مطابق ماده ۳۶ قانون برنامه پنجساله هفتم پیشرفت، هرگونه بهرهبرداری چوبی از جنگلها ممنوع بوده و برداشت درختان افتاده یا شکسته صرفاً در شرایط خاص و فقط توسط سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور امکانپذیر است.»
حمید ظهرابی – معاون محیط زیست طبیعی سازمان حفاظت محیط زیست – نیز در یک نشست خبری این اظهار نظر را غیر علمی، غیر فنی و متناقض دانست.