گروه اجتماعی: در راهروهای شلوغ داروخانههای مرجع، جایی که امید آخرین متاعی است که معامله میشود، چهرههای نگران بیمارانی را میبینیم که نه به دنبال داروهای لوکس و مکملهای زیبایی، بلکه در پی ابتداییترین نیازهای حیاتی خود هستند. از انسولین قلمی گرفته تا آنتیبیوتیکهای اطفال و فاکتورهای خونی. در حالی که مسئولان سازمان غذا و دارو همواره از «آرامش بازار» و «ذخایر کافی» سخن میگویند، واقعیتهای میدانی در این رابطه، پرده از واقعیتی تلخ برمیدارد: مدیریتی که به جای شفافیت، درگیر تعارض منافع و تصمیمات محفلی شده است. در ادامه، سه محور اصلی این ناکارآمدی سیستماتیک را بررسی میکنیم.
۱. معمای ارز: سفرهای برای واردکنندگان، حسرت برای تولیدکنندگان
به گزارش بولتن نیوز اولین و شاید بزرگترین پاشنه آشیل سازمان غذا و دارو، نحوه تخصیص ارز است. سالهاست که اصطلاح «ارز ترجیحی» در اقتصاد دارو به اسم رمزِ رانت تبدیل شده است. انتقاد اصلی در طرح تحقیق و تفحص مجلس توسط دکتر مسلم صالحی رییس فراکسیون نظارت بر حسن اجرای قوانین و ارتقای سلامت اداری بر این نکته استوار است که کفه ترازوی تخصیص ارز، به شکل مشکوکی به نفع «واردات محصول نهایی» و به ضرر «تولیدکننده داخلی» سنگینی میکند.