به گزارش خبرآنلاین ، روزنامه اعتماد نوشت: چهار هفته یا بیشتر، میلیونها نفر زندگی روزمره خود را با ساعت مسابقات تنظیم کردند. خانوادهها دور تلویزیون جمع شدند، دوستان قرارهایشان را با برنامه بازیها هماهنگ کردند، شبکههای تلویزیونی و پلتفرمهای اینترنتی کنداکتور خود را بر مدار فوتبال چیدند و فضای مجازی نیز به امتداد همان زمین سبز تبدیل شد.
در این مدت، مخاطب فقط فوتبال ندید؛ او در یک تجربه مستمر رسانهای زندگی کرد. رسانهها نیز کم نگذاشتند. از برنامههای تحلیلی و تاکشوها گرفته تا مسابقات سرگرمی، گزارشهای پشت صحنه، گفتوگو با ستارهها، تولید محتوای طنز، روایتهای تاریخی، مستندهای کوتاه، پوشش هواداران و صدها قالب دیگر. آنقدر محتوا تولید شد که میتوان گفت تقریبا برای هر سن، هر سلیقه و هر ذائقهای محصولی وجود داشت. کودک، نوجوان، جوان، خانواده و حتی مخاطبی که شاید در تمام چهار سال گذشته هیچ مسابقه فوتبالی ندیده بود، در این ضیافت رسانهای سهمی داشت.
اما اکنون جام جهانی به پایان رسیده است. این دقیقا همان نقطهای است که بسیایههای آینده رسانه بودند.
اگر امروز هیچ برنامهای برای حفظ آنان وجود نداشته باشد، تمام هزینههای هنگفت تولید، تبلیغات، خرید حق پخش و توسعه زیرساخت، تنها به یک موفقیت مقطعی تبدیل خواهد شد؛ موفقیتی که با پایان جام، پایان مییابد.
شاید اکنون زمان آن رسیده باشد که مدیران رسانه، به جای اندازهگیری تعداد بینندگان مسابقه فینال، شاخص مهمتری را بررسی کنند؛ چند درصد از همان مخاطبان، یک ماه بعد نیز همراه رسانه خواهند بود؟ پاسخ این پرسش، معیار واقعی موفقیت است. جام جهانی، آزمون جذب مخاطب بود؛ اما آزمون دشوارتر، حفظ مخاطب پس از پایان جام است. رسانهای که فقط در روزهای هیجان دیده شود، رسانهای مناسبتی است؛ اما رسانهای که بتواند هیجان را به عادت، عادت را به اعتماد و اعتماد را به همراهی دائمی تبدیل کند، رسانهای است که آینده را میسازد.
جام جهانی تمام شد؛ اما مسوولیت رسانه تمام نشده است. اگر امروز مخاطب را با همان خلأ و دلتنگی پس از جام رها کنیم، شاید چهار سال دیگر دوباره برای جذب او هزینه کنیم؛ در حالی که میشد از همین امروز، او را در کنار خود نگه داشت. سوت پایان فینال، پایان فوتبال بود؛ نه پایان مسوولیت رسانه.
23302