او در سال ۱۳۲۸ در منطقه بصل کوه شهرستان رامسر به دنیا آمد و در سال ۱۳۵۱ به دلیل علاقه زیادی که به خلبانی داشت وارد دانشکده خلبانی نیروی هوایی ارتش شد. بعد از پشت سر گذاشتن دوره مقدماتی پرواز برای گذراندن دوره پیشرفته به کشور آمریکا رفت و در آنجا با توجه به استعداد خوبی که در یادگیری و هدایت هواپیما داشت به عنوان دانشجوی ممتاز و خلبان ماهر در شلیک موشک ” ماوریک” شناخته شد. او سپس با دریافت گواهی نامه خلبانی هواپیمای “اف – ۴” به ایران بازگشت و با شروع جنگ تحمیلی به عنوان یکی از خلبانان و فرماندهان موفق و متخصص در پایگاه ششم شکاری بوشهر به مقابله با دشمن متجاوز شتافت.
در یک تعریف ابتکار عمل و خلاقیت و در قالب نظامی آن نبوغ نظامی به عنوان کنجکاوی و اشتیاق به کشف و آزمایش کردن، ارائه پاسخهای نوین به موقعیتهای پیش رو، حساسیت به مسائل و توجه به رفتار خلاق تعریف شده است. با توجه به این تعریف اقدام شهید خلعتبری در ماجرای زیر نمونه کاملی از نبوغ نظامی و ابتکار عمل اوست.
در روز هفتم آذر سال ۱۳۵۹ که عملیات پیروزمندانه مروارید به وسیله دلیرمردان نیروی هوایی و دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران انجام شد و اسکلههای “البکر” و “الامیه” عراق به کلی منهدم شد در قسمتی از این عملیات ناوچههای اوزای عراقی برای در امان ماندن از حمله خلبانان نیروی هوایی ارتش، در کنار کشتیهای تجاری پنهان میشوند. در این هنگام شهید خلعتبری که بالای سر ناوچههای مذکور قرار داشت از حمله به آنان خودداری میکند و با بررسی اوضاع متوجه میشود که یکی از ناوچهها به آرامی از کنار کشتی تجاری جدا شده و به سمت دهانه خور در حال حرکت است. شهید خلعتبری هم بی درنگ با شلیک یک فروند موشک ماوریک ناوچه اوزای عراقی را به قعر آبهای خلیج فارس میفرستد. در اینجا شهید خلعتبری با توجه به هوش و ذکاوت خود از حمله به ناوچه اوزای عراقی – در حالی که در کنار کشتی تجاری پناه گرفته بود – خودداری میکند و به این ترتیب بهانه به دست کشورهای مغرض آن زمان که میخواستند ایران را محکوم به حمله به کشتیهای تجاری کنند، نمیدهد. در پایان همین عملیات است که همرزمان شهید خلعتبری به او لقب ” حسین ماوریک” و شکارچی ناوهای اوزا میدهند.