اقارب پرست دوره سه ساله دانشکده افسری را در کنار دوستانی، چون شهید کلاهدوز با موفقیت طی کرد و برای گذراندن دوره مقدماتی زرهی به شیراز منتقل شد. او همیشه تلاش میکرد تا از افراد ممتاز باشد و فنون نظامی را به نحواحسن یاد بگیرد. از ورزش نیز غافل نمیشد و از اسب سواران خوب ارتش به حساب میآمد.
در سال ۱۳۵۰ با بهترین یار زندگیاش ازدواج کرد که حاصل این پیوند، چهار فرزند پسر بود. در سال ۱۳۵۲ نیز برای تکمیل آموختههایش راهی سفری کوتاه به خارج از کشور شد. اقارب پرست همزمان با پیروزی انقلاب به سالم سازی و تقویت ارتش جمهوری اسلامی ایران پرداخت. هنگامی که حمله عراق به مرزهای کشور آغاز شد به خرمشهر رفت و همراه دیگر رزمندگان به دفاع از این شهر پرداخت، اما در آخرین روزهای مقاومت خرمشهر با گلوله دشمن از ناحیه گلو مجروح و به تهران منتقل شد. پس از سقوط خرمشهر و بهبودی کامل به آبادان رفت و گردان المهدی را با همکاری نیروهای بسیج سازماندهی کرد.
اوایل سال ۱۳۶۲ پس از دو سال خدمت در تهران دوباره به جنوب بازگشت و در لشکر ۹۲ زرهی اهواز به فعالیتهایش ادامه داد او همشیه میگفت:”نور الهی در آنجا «جبهه» متجلی است آنجا جایگاه تزکیه نفس است”.