گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، سید جابر حسینی؛ آب و زمین اصلیترین منابع فعالیت کشاورزی هستند. بهره برداری مناسب و متناسب با توانهای محیطی هر سرزمین، بویژه منابع آب و خاک، در سامانه ملی و هدایت توسعه به سمت پایداری و تداوم بسیار موثر است. بهره برداری از آبهای زیرزمینی در استان گلستان هم اکنون فراتر از ظرفیت آن است و از این رو، دیگر ظرفیتی برای این کار باقی نمانده است. در این راسـتا لازم اسـت بـه مـدیریت بهـره بـرداری هـاپرداخت و ضمن جلوگیری از توسعه چاههای جدید، نظارت شدید و جدی در خصوص بهره بـرداری ازچاههای موجود در استان به عمل آید تا تریها باشد.
موقعیت جغرافیایی استان گلستان و قرارگیری آن روی عرضهای میانی به همراه میکرواقلیم خاص منطقه شرایطی را در طول زمان فراهم آورده تا پوشش گیاهی متنوعی شامل چمنزارها و مراتع در ارتفاعات تا انواع جنگل پهن برگ خزان کننده هیرکانی در ارتفاعات میانی و نیز انواع گونههای سوزنی برگ حتی در مرتفع ترین نقاط نیز بوجود آیند. یکی از مشکلات عمده در گستره جنگلی استان استقرار سکونت گاههای انسانی و ایجاد برخی فعالیتهای اقتصادی به دلیل وجود کانسارهای قابل بهره برداری در این عرصه است، که مشکلات محیطزیستی فراوانی را به دنبال داشته اند. با توجه به این شرایط قطعاً چنین عرصه بی نظیری در منطقه و کم نظیر در جهان که کمتراز پنج نمونه مشابه دارد، نیازمند مدیریتی نظاممند و قاطع برای نظارت، حراست وپایش آن است.
رفع تعارض مناطق جنگلی استان با معدن کاوی و بیرون بردن دام و تغذیه دستی آنها و جلوگیری از قطع بی رویه درختان و برداشت براساس متوسط رشد ۵/۲ متر مکعب در هکتار در سال و نیز تبعیت از طبقات جنگلداری مشخص شده بسیار کمک کننده خواهد بود.