جانشین دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام در مرکز ارزیابی و نظارت راهبردی بیان کرد: لیبرالهای ایرانی سعی دارند وضع امروز ونزوئلا را نتیجه حکومت هوگو چاوز و نیکلاس مادورو بخوانند. اما واقعیت این است که رنج امروز مردم ونزوئلا، نتیجه رابطه بسیار خوب حکام وابسته این کشور با آمریکا در دوره پیش از چاوز است.
وی گفت: پیش از چاوز، ونزوئلا با وجود درآمدهای سرشار نفتی، یک کشور کمتر توسعه یافته باقی مانده بود. لوئیس گیوستی لوپز، که یک مهندس نفت و تحصیل کرده دانشگاههای آمریکا بود، در دهه ۱۹۹۰ میلادی با این توجیه که میخواهد با افزایش تولید، قیمتها را پائین بیاورد، تولیدکنندگان کوچک در ایالات متحده را زیر فشار گذاشته، از بازار نفت خارج کند و سهم بزرگتری از بازار نفت را نصیب خویش سازد، با اعطای امتیازهای ویژه به شرکتهای نفتی خارجی از جمله معافیتهای مالیاتی، تولید نفت ونزوئلا را با ۳۳ درصد افزایش از ۲. ۵ میلیون بشکه به ۳. ۳ میلیون بشکه در روز رساند.
جبرائیلی گفت: صادرات نفت ونزوئلا به آمریکا از حدود یک میلیون بشکه در سال ۱۹۹۱ به ۱. ۸ میلیون بشکه در روز، در سال ۱۹۹۷ رسید، و درواقع ۱۷ درصد کل واردات نفت ایالات متحده را تشکیل میداد. شورای امنیت ملی دولت بیل کلینتون این پیروزی جدید در تأمین امنیت انرژی را جشن گرفته و اعلام کرد، «ما یک گام اساسی در کاهش وابستگی به خاورمیانه برداشته و به انجام رساندهایم و اکنون ونزوئلا عرضه کننده خارجی شماره یک نفت ما شده است» این افزایش تولید که با افزایش نسبی درآمد نفت همراه بود، اما تأثیر چندانی بر زندگی مردم ونزوئلا با توسعه صنعت نفت آن نگذاشت. این کشور تشنه سرمایه گذاری، حجم عظیمی از درآمدهای نفتی خود را در بازارهای مالی آمریکا انباشت میکرد و بر ثروت و نگذاشت.