اما در ششم ژوئن ۱۹۸۲ ارتش رژیم صهیونیستی در ادامه روندهای توسعهطلبانه خود و با بیاعتنایی به قطعنامههای سازمان ملل، تهاجم گستردهای را از زمین، هوا و دریا به لبنان آغاز و به سرعت و بدون برخورد با مقاومت چندانی تا دروازههای بیروت پیشروی کرد و دومین پایتخت یک کشور عربی (پس از بیتالمقدس) به محاصره خود درآورد. سه سال بعد در ژانویه ۱۹۸۵ با این توجیه که «لازم است کمربند امنیتی در مرزهای شمالی ایجاد شود» از بیشتر بخشهای لبنان خارج شد و با در اختیار گرفتن ۱۰ درصد از خاک لبنان در مناطق جنوبی، نیروهای خود را در آنجا مستقر کرد. در ادبیات نظامیان صهیونسیتی به این محدوده ۱۰ درصدی از جنوب لبنان، منطقه امنیتی گفته میشد که قرار بود توان دفاعی این رژیم را در برابر نیروهای آزادیخواه فلسطین افزایش دهد.
در واکنش به تجاوز صهیونیستها به لبنان، هسته اولیه مقاومت این کشور تحت عنوان حزبالله شکل گرفت؛ لذا از همان زمان تا سال ۲۰۰۰ که ایهود باراک، نخستوزیر وقت رژیم صهیونیستی مجبور به عقبنشینی از این منطقه شد، همواره نظامیان صهیونیست مجبور به مقابله با نیروهای دفاعی حزبالله بودند. این روند باعث شد تا تعداد تلفات فرماندهی منطقه شمالی (نامی که به نیروهای رژیم صهیونیستی در جنوب لبنان داده بودند) به صورت چشمگیری هر ساله افزایش یابد. از ژوئن ۱۹۸۵ تا آغاز سال ۲۰۰۰ تعداد کشتهشدگان این فرماندهی به بیش از پانصد تن رسید.