حجت الاسلام ابوترابی فرد بلافاصله پس از تهاجم ارتش بعث به حریم کشورمان، با همان لباس روحانیت در جبهههای نبرد حق علیه باطل حاضر شد و در خط مقدم مبارزه با صدامیها ایستاد. وی در روزهای نخست جنگ در سال ۵۹ در تپههای الله اکبر به اسارت دشمن بعثی درآمد و ۱۰ سال در اسارت دشمن بعثی ماند.
رفتار پدرانه، نیکو و پسندیده او در زندانهای رژیم بعث باعث شده بود که اسرای ایرانی حاضر در زندان صدام، یک دلگرمی و امید و تکیه گاه را در کنار خود حس کنند.
عراقیها را دعا کنید
حاج آقا ابوترابی، به بعضی از اسرا که به سربازان عراقی دشنام میدادند، میفرمود: آنها را دعا کنید. از اعمال آنها انزجار داشته باشید، اما نسبت به خود آنها خیرخواه باشید و آرزوی هدایت آنها در دل شما باشد، همان گونه که علی (ع) در جنگ صفین یاران خود را از دشنام دادن به اصحاب معاویه نهی فرمودند و آنها را دعوت کردند برای هدایت دشمنان و حفظ خونهای دو طرف دعا کنند.