شنای زنان ایران این روزها سوژهای برای رسانههای داخلی و خارجی شده است؛ سوژهای که بعد از اظهارات ترانه علیدوستی، هنرپیشه ایرانی، روی فرش قرمز فیلم سانتا باربارای آمریکا به وجود آمده است.
به گزارش شرق، شاید تا پیش از صحبت ترانه علیدوستی برای کسی، چه آنهایی که ورزش را بهصورت حرفهای دنبال میکنند و چه آنهایی که علاقهای به حوزه تخصصی شنا ندارند، شنای زنان در ایران اهمیت زیادی نداشت. دلیل این بیاهمیتی نه به کمکاری در این حوزه بلکه به موضوعاتی مانند پوشش و اختلاف فرهنگی برمیگردد که تفاوت آماتور یا حرفهای بودن در این ورزش را در کشورهای اسلامی رقم زده است. درواقع برای مخاطب حرفهای، شنا، با نگاه به تورنمنتهای آنچنانی که بخش زیادی از بازیهای جهانی و بازیهای المپیک را پوشش میدهد، برای ورزشکاران ایرانی بیگانه است، چون با توجه به نگاه متفاوتی که کشورهای اسلامی از جمله ایران به مقوله حجاب دارند، این حرفه از دایره فعالیتهای حرفهای خارج شده است. از طرفی، با نگاهی آماتور به این پدیده میتوان به تورنمنتهای استانی و گهگاه کشوری رجوع کرد که برای زنان علاقهمند به این رشته ورزشی برگزار میشود. حال با این مقدمه کوتاه باید به بحثی برگشت که ترانه علیدوستی آن را رقم زده است. او در فیلمی به اسم «اورکا» بازی کرده که در آن نقش زن شناگر ایرانی را ایفا میکند که توانسته چند رکورد گینس از خودش به جا بگذارد ولی رکوردهایش توسط مسئولان ورزشی ردهبالا و مسئولان فدراسیون شنای ایران مورد پذیرش قرار نمیگیرد. مشخص است نقشی که ترانه علیدوستی به آن اشاره میکند مربوط به اتفاقاتی است که برای الهام اصغری در این زمینه رخ داده است. فارغ از اینکه الهام اصغری چطور و با چه شیوهای به رکوردهای گینس رسیده و چه رفتاری با او شده است، بخشی از صحبتهای ترانه علیدوستی که در آن اشاره میکند «شنا در ایران بهصورت رسمی ممنوع است» جنجال زیادی به پا کرده است.