یکی دیگر از تلهگذاریهای دشمن و عوامل آن در میدان جنگ ترکیبی، بلند کردن صدای آتشبس و مذاکره، ترساندن از جنگ، و دعوت به پرهیز از تله تنش، پس از هر اقدام تروریستی اسرائیل و آمریکاست.
جوان آنلاین: محمد ایمانی طی یادداشتی در روزنامه کیهان نوشت:
۱) فهم مشترک، یا به عبارتی تفاهم درباره «توانمندیها و تهدیدات علیه امنیت ملی»، از اهمیت فوقالعادهای برخوردار است. یکی از موانع فهم مشترک، دیوارکشیهای سیاسی مجعول و رسوخ داده شده است که موجب میشود مسائل مهم، دغدغه فلان گروه و جناح تلقین و تلقی شود و از اهمیت بیفتد. کشور ما با دو نوع جنگ مواجه است؛ اولی، جزو احتمالات و با اگر و شاید همراه است، اما دومی، واقعیت قطعی دهه اخیر است. اولی، حتی واقع نشده، عام و خاص را حساس میکند، اما دومی، به انتشار پنهان دی اکسید کربن میماند که اگر فهمیده نشود، میتواند اهل خانه را دچار گاز گرفتگی و «مسمومیت شیرین» کند. تهدید نظامی، ولو کوچک را هم باید جدی گرفت، همیشه آماده بود و حتی بر دشمن پیشدستی کرد. اما جنگ نظامی که ممکن است
هیچ وقت هم به معنای تمام عیار آن اتفاق نیفتد، بخشی از جنگ بزرگتر تحت عنوان «جنگ ترکیبی» (هیبریدی) است. آفند و پدافند نظامی در جای خود بسیار مهم است و دائما باید بر آمادگیها و ابتکارات افزود و عندالاقتضا، عملیات کرد. اما جنگ مهم تر، آنجایی است که دشمنان از طریق شبکههای نیابتی ، تا جایی که سرآمدان قدرت نظامی در جهان، درخواست بهرهمندی از تسلیحات پیشرفته ایران را دارند. درباره این اقتدار، ارزیابی «اسکات ریتر» افسر سابق پنتاگون خواندنی است که گفت: «موشکهای ایران، دو پایگاه نواتیم و رامون را در اسرائیل هدف قرار دادند. بهترین رادار جاسوسی دنیا که با پیشرفتهترین پدافند ضدموشکی کار میکند، در مقابل حمله ناتوان بود. پایگاه نواتیم، حفاظت شدهترین نقطه زمین در برابر حملات موشکی و حتی محافظت شدهتر از کاخ سفید و کاخ کرملین است. ایران، آنجا را درهم کوبید و به همه، از جمله آمریکاییها ثابت کرد که هیچ دفاعی در برابر موشکهای ایرانی وجود ندارد. این، یکی از برترین نمایشهای نظامی تاریخ بود». همچنین ژنرال مک کنزی، فرمانده وقت سنتکام، ۲۰آوریل ۲۰۲۱ میلادی (۳۱ فروردین ۱۴۰۰) ضمن گزارشی به کنگره آمریکا اذعان کرده بود: «دقت موشکهای ایرانی در هدفگیری، نگرانکننده است. استفاده گسترده ایران از پهپادها برای عملیات شناسایی و تهاجمی، بدین معناست که برای اولین بار از زمان جنگ شبه جزیره کره، آمریکا فاقد برتری هوائی در عرصه عملیاتی است و برتری هوائی ما از بین رفته است».