گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، سپیده محمدی؛ مشکل اساسی که همیشه در امر مسکنسازی در دولتهای مختلف بعینه شاهد آن بودیم و هستیم بیبرنامگی در این زمینه است و ۴۰ سال است کل جامعه ما از دهکهای پایین تا دهکهای میانی و بالا با آن درگیرند و تا به حال طرح اساسی درازمدت بیستساله و یک برنامه میانمدت دهساله برای بخش ساختمان و مسکن نوشته و تدوین نشده است. اگر هم نوشته شده باشد در یک گروه خاصی از جایگاه ضعیفی با مطالعه بسیار ضعیفی به این مسئله نگاه شده است. در صورتی که مسکن پارامتر مهمی است تا جایی که اگر هماکنون آن را از سبد خانوار مردم حذف کنیم یا این مشکل را نادیده بگیریم همه جامعه ما تقریبا در رفاه و بالای خط فقر خواهند بود. اینجاست که این سؤال مطرح میشود که چرا به موضوع مسکن به شکل اساسی پرداخته نمیشود.
واقعیت این است که مسئله بهقدری بزرگ است که دولتها تمایل ندارند به آن ورود کنند و برای اینکه بعد از پایان گرا تا پایان سال مواجه خواهیم بود. درحالیکه در شرایط حساس کنونی اقتصاد بعد از کرونا بسیار مهم است و باید برای آن برنامهریزی کرد. چرا که در مدت کرونا اقتصاد اروپا و آمریکا از هم پاشیده و تحلیلها بر این است که اقتصاد بعد از کرونا موجب سرازیری سرمایهها از غرب به سمت شرق خواهد بود و یکی از پایگاههای مهم این سرمایهها هم ایران است چرا که منابع بسیار سرشار و امنیتی کافی دارد.
در چنین شرایطی که بهترین فرصت ایجاد میشود تا دولت بتواند با تغییراتی در نظامهای قانونی جذب سرمایه کند، قطعا به مسکنسازی بهعنوان کالای سرمایهای اهمیت ویژهای داده خواهد شد که حضور سرمایهگذاران خارجی در بازار مسکن اکنون شاهدی بر این مدعاست. چرا که اگر فرض کنیم اقتصاد بعد از کرونا اقتصاد توسعهای در ایران باشد حضور شرکتهای فراوان در ایران و افزایش مشاغل بهدنبال خواهد داشت که به تبع آن نیاز به توسعه مسکن و مسکنسازی نیز مضاعف خواهد بود. این نیاز مضاعف قیمت مسکن را بالاتر خواهد برد و این کالا، سرمایهایتر خواهد شد؛ بنابراین در سال ۱۴۰۰ جهشهای فراوانی را در بخش مسکن خواهیم دید. چون تنها کالای سرمایهای در ایران است.