پس نماز زیارتنامه خداست، همانطور که انبیا و اولیاالهی و معصومین زیارتنامه دارند.
منظور زیارت وجه الله و اسما حسنای الهی است که ما خداوند را با وجه الله و اسما حسنا میخوانیم که حاکی از ذات اقدس اله هستند؛ وقتی انسان در نماز به زیارت ذات اقدس اله مشرف شد خدای سبحان نیز پاسخ زیارت او را خواهد داد.
خداوند هیچ سوالی و هیچ ذکری را بی جواب نمیگذارد و در جریان یاد و نام خدا، خداوند میفرماید، اذکرونی اذکرکم، مرا یاد کنید شما را یاد میکنم؛ پس دعا بی پاسخ نیست و یاد خدا بی اثر نیست که زیارت خدا نیز بی اثر نخواهد بود، اگر کسی به بارگاه الهی بار یافت، نام خدا و لطف خدا و فیض ویژه الهی در کنار قلبش حضور دارد؛ بنابراین نماز گزار باید بداند و مطمئن باشد وقتی به زیارت لطف الهی میرود لطف الهی هم به دیدار او خواهد آمد.
لطف الهی به دیدار نمازگزار بیاید شرح صدر به او عطا میشود و این شرح صدر و نورانیت دل همان است که به عنوان اثر نماز در قرآن مطرح میشود؛ ما اگر خواستیم ببینیم نماز ما مقبول شده است یا خیر دو راه داریم یک راه در آخرت است و یک راه در دنیا، اگر نمازگزار موفق شد از گناه بپرهیزد یعنی نماز او مقبول شده، زیرا نماز آن است که جلوی بدیها را بگیرد.