جمهوری اسلامی ایران، در سیاست کلان و یا حتی بسیاری از تصمیمات جزئی که آفت افشای اطلاعات و راهبردها وجود ندارد، چیزی برای پنهان کردن ندارد. برخلاف ایالات متحده آمریکا و همپیمانانش که در سیاستهای اعلامی از توجه به حقوق مردم، حقوق بشر، آزادی کشورها و … حرف میزنند و در بیان غلظت برخورد با جمهوری اسلامی نیز از فشار حداکثری گفته، اما پنهانی نامه فرستاده و پیشنهاداتی را مطرح مینمایند.
جوان آنلاین: یکی از اخبار مطرح در روزهای اخیر پیرامون تقابل و یا ارتباط ایران با ایالات متحده آمریکا، بحث نامه دونالد ترامپ به جمهوری اسلامی و احتمال زیاد خطاب به رهبر انقلاب میباشد. نامهای که مانند بقیه نمایشهای این شومن پولپرست، قرار نیست گرهی را از هیچ جایی باز کند و صرفاً برای فریب و حاشیهسازی در افکار عمومی آن هم به سخیفترین شکل آن یعنی سبک ترامپ، خواهد بود.
اینکه گفته میشود سخیفترین شکل به خاطر این است که حتی ترامپ ابتداییترین مسائل بازی با افکار عمومی را نیز نمیفهمد و صرفاً تکیه دادن بر صندلی در ظاهر قویترین اقتصاد و قدرت دنیا، به قدری او را فریفته است که رفتارها و کنشهای سیاسی و مدیریتی در سطح یک کاسب بیسواد کف بازاری را از خود نشان میدهد و ذرهای تلاش هم نمینماید که نخبگانی رفتار کرده و در شان و سطح یک رئیس جمهور عمل نماید.
هرچند نامه همین فرد سخیف نیز متاسفانه در میان برخی چهرههای ایرانی تبدیل به یک برات بهشتی شده است؛ اما تقریباً همه میدانند که بهرهای از آن نصیب منافع ملی کشورمان نمیشود و حتی جریان غربگرا نیز صرفاً با طرح مذاکره با ترامپ دنبال فرار به جلو و فرصت خریدن میباشد و یا ناکامیهای احتمالی خود را به گردن عدم مذاکره با ترامپ بیندازد.
اما نکتهای که در این نوشته میخواهیم به آن بپردازیم، توجه دادن مخاطب به سطح و شکلی از سیاست ورزی در جمهوری اسلامی و ایالات متحده آمریکا میباشد که در دو طرف یک طیف در دنیای سیاسی کنونی در حال تقابل و عمل در مقابل هم هستند.