به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، حسین معماریان، طراح و مجری اولین دوره کارشناسی ارشد آموزش مهندسی در کشور و رئیس کرسی یونسکو در آموزش مهندسی گفت: آموزش مدرن مهندسی در ایران، همزمان با تأسیس دانشگاه تهران در سال ۱۳۱۳، آغاز شد. در این سال دانشکده فنی در چند رشته دانشجو پذیرفت و چند سال بعد اولین فارغالتحصیلان آن وارد بازار کار شدند. پس از آن، گرچه بهتدریج دانشگاههای دیگری نیز تأسیس شدند، ولی برای چند دهه، تعداد مراکز عرضهکننده آموزش مهندسی، تعداد دانشجویان و تعداد رشتهها و گرایشهای آن، به نسبت محدود بود.
وی افزود: بعد از انقلاب، بهدنبال تغییرات و تحولاتی که در برنامههای درسی و نحوه اجرا صورت گرفت، بهتدریج تعداد مراکز آموزش مهندسی، تعداد رشتهها و گرایشها و تعداد دانشجویان افزایش یافت و به وضعیت کنونی رسیدیم که از نظر تعداد دانشآموختگان مهندسی، در دنیا پنجم هستیم. تنها چین، هند، روسیه و آمریکا تعداد فارغالتحصیل مهندسی بیشتری در سا برنامهریزی وزارت علوم به دانشگاهها منتقل شد.
وی افزود: روشی که الان در دنیا استفاده میشود اینچنین نیست. ابتدا تعریف میکنند که ما چه کسانی را با چه تواناییهایی نیاز داریم و بعد درسها و محتوای آنها را بهگونهای انتخاب میکنند که دانشآموختگان برنامه بتوانند به آن تواناییها برسند. همچنان که دیده میشود، ما از این روش برای برنامهریزی آموزش عالی استفاده نکردیم و یا بسیار کم استفاده کردیم. در نتیجه، دانشآموختگان مهندسی ما از همه تواناییهای مورد نیاز صنعت، برخوردار نیستند. البته خیلی از همکاران دانشگاهی، مخالف این نظر هستند و به این استناد میکنند که آموزش ما خوب است، چون فارغالتحصیلان ما برای ادامه تحصیل، در بهترین دانشگاههای جهان جذب میشوند.