گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، مطهره قادری؛ جنگ در تعلیم و تربیت؛ شاید فقط یک عبارت کوتاه سه کلمهای با دو حرف اضافه باشد، اما برای اهالی آموزش و پرورش چیزی فراتر از جنگ جهانی سهمگینی است که در تاریخ ثبت شده است. یک نبرد سخت و نفس گیر با بیگانه و خودی. جنگ آموزش و پرورش با دشمن و حتی با پدر و پدر خوانده
از معلم تا دانشگاه میفروشیم!
ورودی بهمن سال ۹۸ هستم. از آنها که هنوز دانشگاه را ندیده اند. کرونا بود دیگر. سعی میکنم با آموزش مجازی سازگار باشم. بعضی موقعها به دانشجومعلم بودنم، شک میکنم. هنوز کلاس هایم شروع نشده بود؛ که از خبر واگذاری دانشگاهم به دانشگاه پیام نور ترسیدم. انگار تمام زحماتم برای ورود به دانشگاهی که آرزویش را داشتم، بی فایده بود. راستش این جور اخبارها ترسناک هستند. وقتی فهمیدم طرح خرید خدمات معلمی از سمت مجیست؛ بد فهمی و تفسیر اشتباه ماده ۲۸ است. تفسیری که استثنا را اصل میگذارد. آموزش و پرورش اینجا بنگاه کاریابی است.
اینها تنها گوشهای از سناریوهای تکراری فیلم بی پایان حذف دانشگاه فرهنگیان است. دانشگاهی ماموریت محور که هدفش انسان سازی و انجام رسالت انبیا است. دانشگاهی که رهبری از آن با عنوان مرکز ثقل نظام آموزشی کشور یاد کردند. احوالات این روزهای آموزش و پرورش، اما متفاوت است. آموزش و پرورش دچار فرایندی شبیه خودکشی نهنگها شده است. خودکشی دسته جمعی نهنگها که در آن جانوران دریازی مثل نهنگ و دلفین، تعمدا، خود را به ساحل میرسانند و با کم آبی و فشار وزن خودشان و در نهایت خفگی، کشته میشوند. حالا آموزش و پرورش و برخی آقایان کمر بسته اند به غرق دانشگاه فرهنگیان. غرقی که خودکشی تعمدی است.
باورش سخت است، اما شاید اینها همه نتیجهی یک خطای ساده باشد خطایای مثل این:
بهبود، لازم نیست حذفش کنید!
بهبود لازم نیست، حذفش کنید!