گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، سید محمد حسین حسینی؛ به توافقهایی که بین کشورها و سازمانهای بین المللی و همچنین بین دولتها و سازمانهای غیردولتی، دولتها و اشخاص خصوصی خارجی انجام میگیرد “توافق بین المللی” میگویند. براین اساس، معاهده باید طبق مقررات بین المللی نوشته شود تا نتایج حقوقی خاصی داشته باشد. “برجام- برنامه جامع اقدام مشترک” یک توافق بین المللی به معنای توافق درمورد برنامه هستهای ایران است که در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۵ بین ایران و کشورهای ۵+۱ (آمریکا، روسیه، آلمان، انگلیس، فرانسه وچین) در وین اتریش منعقد شد. این مذاکرات در نوامبر ۲۰۱۳ با عنوان توافق موقت ژنو شروع شد که به مدت ۲۰ ماه ادامه داشت و در ۲۰ آوریل ۲۰۱۵ طرفین به “تفاهم لوزان” رسیدند.
برجام یک توافق است نه معاهده! طرفین سلسله تعهداتی را در برابر هم پذیرفته و امتیازاتی راهم پیش بینی کملل از آن استفاده زیادی میشود “اقرار العقلاء علی انفسهم جائز” دراین تفاهم لوزان، گروه ایرانی علیه خود؛ اقرارهایی کرده است. یعنی اینکه پذیرفته فوردو تعطیل شود، اراک محدود شود و… همه اینها پذیرفته شده و طرفین ایرانی و ۵+۱ قبول دارند. اما چیزهایی راکه گروه ایرانی به عنوان تعهدات گروه غربی مطرح میکند را آنها قبول ندارند. درسته ما در تفاهم لوزان امضایی ندادیم، ولی اقرارهایی صورت گرفت که علیه ماست.
فریب FATF را نخورید که این ماجرا، ادامه رشته نخ برجام است در جهت بردگی ایران اسلامی. نه تنها گشایشی برای اقتصاد نخواهد بود، بلکه روزنههای دور زدن تحریم را نیز خواهد بست و وزنهای بر خرخره تنفسی ایران خواهد بود. کلاغ سیاه برجام را رنگ کرده اند و با نام و نشان FATF به اسم طوطیای خوش بیان، میخواهند از طریق دولت مذاکره طلب بر ملت ایران تحمیل کنند.
مجمع تشخیص مصلحت نظام، وظیفه دارد که درجهت مصلحت نظام حرکت کند و تن به تصویب این موضوعات خفتبار ندهد. نشود که ماجرای تصویبهای ۲۰ دقیقهای و خفه کردن معترضین پیش بیاید. خدای متعال شاهد این امر است که جریان دانشجویی ساکت نخواهد نشست و نخواهد گذاشت که این تفاهمهای خفت بار بر ملت و مملکت ما تحمیل شود.