دیدن سیاهچالهها بسیار دشوار است. نور نمیتواند از کشش گرانشی شدید آنها فرار کند اما به لطف محیطی که این اجرام در اطراف خود ایجاد میکنند، میتوان حداقل تصویر شبح مانندی را از آنها دید.
هنگامی که سیاهچالهها مقادیر زیادی از غبار و گاز را به سوی خود میکشند، این ماده گرم میشود و در یک ساختار دیسک مانند موسوم به “قرص برافزایشی”(accretion disc) میدرخشد و سایهای دایرهای شکل در مرکز سیاهچاله به جا میگذارد. این همان پدیدهای است که “تلسکوپ افق رویداد” (EHT) ثبت کرد و تصویر آن در آوریل ۲۰۱۹ منتشر شد. این تصویر، سیاهچاله بزرگی را در مرکز کهکشان “مسیه 87″(M۸۷) نشان میدهد که در خوشه دوشیزه و در فاصله حدود ۵۵ میلیون سال نوری قرار گرفته است.
پژوهشگران اکنون تجزیه و تحلیلهای بیشتری را در مورد دادههای این پروژه انجام دادهاند تا قطبش نور را در سراسر این حلقه اندازهگیری کنند. نور هنگام عبور از میادین مغناطیسی اطراف سیاهچاله، به قطبش دچار میشود؛ بنابراین، ستارهشناسان میتوانند با اندازهگیری نوری که به قطبش دچار شده است، درک بهتری از آنچه در این محیط مرموز میگذرد داشته باشند.