15 / 05 /1404
در روزهایی که جنگ بیشتر از آن که در میدان نبرد روی دهد، در ذهنها، رسانهها و شبکههای اجتماعی شکل میگیرد، نقش روایتگری از همیشه پررنگتر است. جنگ ۱۲ روزه ایران و رژیم صهیونیستی نشان داد که دیگر صرفاً سلاح نیست که سرنوشت نبردها را تعیین میکند، بلکه روایت است که پیروزی یا شکست را در حافظه تاریخی مردم رقم میزند. این پرسش برای من شکل گرفت که رسانهها، دانشگاهها و نسل جوان امروز، تا چه اندازه برای حضور در این جنگ روایتها آمادهاند؟ به همین بهانه به سراغ حامد کاظم زاده خوئی یکی از فعالان رسانه و پژوهشگران حوزه ارتباطات رفتیم تا نگاهی دقیقتر به ابعاد رسانهای این نبرد و نقش دانشگاه و دانشجو در آن داشته باشیم.
آیا رسانهها روایت دقیقی از جنگ ۱۲ روزه ایران و رژیم صهیونیستی ارائه دادهاند؟ اگر نه، چه چیزی کم بوده است؟
رسانههای داخلی در این جنگ، تلاش خوبی برای پوشش سریع و گسترده داشتند و در بسیاری از موارد توانستند روایت مقاومت و مظلومیت را بهدرستی منتقل کنند. با این حال، برخی کاستیها در هماهنگی بینسازمانی، تحلیلهای عمیقمحور و همچنین کمتوجهی به ظرفیتهای روایتگری چندرسانهای و مردمی احساس میشد. روایتها گاه محدود به بازنشر بیانیهها یا اخبار رسمی بود و کمتر بهسراغ روایتهای میدانی، روایتهای انسانی و تصویرسازی از عمق فاجعه رفتند. هنوز جای کار جدی برای خلق روایتهای تأثیرگذار وجود دارد.