این تناقضات نشان میدهد بخشهایی از منتقدان، فقط وقتی افکار عمومی به نفع آنان باشد، از مردم و احترام به رأی ملت دم میزنند. اما در صورت شکست، همان مردم را «فریبخورده» و «نیازمند هدایت» میدانند. این در حالی است که نظام جمهوری اسلامی – با همه انتقادات و کاستیهای موجود – هرگز هیچ انتخاباتی را باطل نکرده و در سختترین شرایط هم اصل انتخابات را به عنوان تجلی رأی مردم حفظ کرده است.
جوان آنلاین: «مردم» ایران همیشه به تمامی و بدون تقسیمبندی مورد خطاب رهبران و کارگزاران نظام قرار گرفتهاند و هیچگاه تفکیک به کل و جزء نشدهاند. رهبر انقلاب نیز بارها در زمانهای انتخابات کل مردم را خطاب قرار میدادند و حتی میفرمودند اگر نظام جمهوری اسلامی را قبول ندارید، ایران را که قبول دارید، برای ایران وارد صحنه شوید. اما این روزها گروهی میخواهند القا کنند حاکمیت به اقلیت همسو و اکثریت غیرهمسو قائل است و فقط در این شرایط خطیر سخن از به رسمیتشناختن افکارعمومی و هسته سخت ۹۰ میلیونی میگوید و پس از اینکه آبها از آسیاب افتاد به تنظیمات کارخانه برخواهد گشت! «جوان» این ادعا را مورد ارزیابی قرار میدهد.
***
پرتکرارترین بحث این روزهای منتقدان سنتی نظام (و حتی برخی همراهان) این است که میگویند جمهوری اسلامی ظرفیت غنیمت دانستن «انسجام ملی» ایجادشده را ندارد. برخی دیگر میگوب، ساختار حکمرانی جمهوری اسلامی، و نیز تجارب تاریخی مهمی در طول بیش از چهار دهه گذشته، نشان داد نظام اصولاً ستونهای خود را بر پایه و اساس افکارعمومی بنا کرده، و در بزنگاههای اساسی، مردم را محور اصلی مشروعیت، تصمیمگیری و انسجام ملی دانسته است. البته اگر در مصداقهای منتقدان آنان عموماً اشاره میکنند که «حالا خواهید دید که نظام وقتی آب جنگ از آسیاب افتاد، دوباره سراغ بیحجابها خواهد رفت یا همچنان مسئله اینترنت را حلنشده باقی خواهد گذاشت»! این گروه شاید نهایت توجه به مردم را در همین موارد ببینند و البته همیشه از قول کل مردم سخن میگویند! و اگر همین بیحجابها یا ناراضیان از گرانی و اینترنت در جنگ اخیر پای کار ایستادند، آن را «ایستادن پای کار ایران و نه نظام» تعبیر میکنند، باآنکه تفکیک این دو ممکن نیست و اتفاقاً اگر ناراضیان آنگونه که منتقدان آنان را توصیف میکنند، بودند، همین وضعیت، فرصت خوبی برای نشاندادن نارضایتیها بود، اما بصیرت و فاهمه قوی مردم به آنان گوشزد کرد که نمیتوان به شکل واقعی میان حاکمیت و ایران تفاوتی قائل شد که بتوان از این تفاوت به راهی و جایی رسید.