پس از خروج ترامپ از برجام در سال ۱۳۹۷، ماندن تروئیکای اروپایی در برجام تنها برای حفظ سرمایه مذاکره با ایران برای غرب بود. از منظر کاخ سفید، وجود ماهیت مذاکره با ایران اگر ظرفیت طرح و تمرکز بر خواستههای بهروزشده امریکا را داشته باشد
جوان آنلاین: پس از خروج ترامپ از برجام در سال ۱۳۹۷، ماندن تروئیکای اروپایی در برجام تنها برای حفظ سرمایه مذاکره با ایران برای غرب بود. از منظر کاخ سفید، وجود ماهیت مذاکره با ایران اگر ظرفیت طرح و تمرکز بر خواستههای بهروزشده امریکا را داشته باشد، گزینه مطلوبی خواهد بود، به ویژه که کارنامه تعهد یکطرفه و ضربتی ایران در برجام و وارد کردن ضربه به فناوری هستهای و تحمل خسارتهای اقتصادی و سیاسی، امیدها در واشینگتن را زنده نگه داشته است، از همین رو تروئیکای اروپایی که همپای امریکا به هیچ تعهدی عمل نکردند، حضور نیابتی و مصنوعی خود را برای تداوم مذاکره با ایران حفظ کردند. سادهترین و شاید تنها تعهد ملموس اروپا، ایجاد تسهیلگر راه تجاری یا اینستکس بود که از ابتدای برجام، نه تنها عملیاتی نشد که بعد از چند سال اروپا هم آن را منحل کرد.
در پلتفرم غرب، معاهده با ایران تنها بر یک محور نامتوازن استوار شده بود: از یک سو تداوم و بازتولید بهانهها و ابزارهای فشار علیه ایران که متناسب با شرایط تغییر شکل میدادند و از سوی دیگر، بهرهگیری از بهانهجوییهای سیاسی برای با ایران فرمودند: «من به این سه کشور هم اعتماد ندارم. من میگویم به اینها هم اعتماد نکنید، [اگر]میخواهید قرارداد بگذارید، تضمین به دست بیاورید- تضمین واقعی، تضمین عملی- وَالّا فردا اینها هم همان کاری را خواهند کرد که امریکا کرد، [اما]به یک شیوه دیگر. روشهای سیاسی و دیپلماسی، روشهای ویژهای است، گاهی لبخند میزنند و در حال لبخند، خنجر را تا دسته در سینه انسان فرو میکنند.»
یکی از مزیتهای فعالسازی اسنپبک برای ایران، همین هویداشدن نیات اصلی اروپا و امریکا برای برخی کارگزاران ایرانی و نمایانشدن خطای محاسباتیشان در برخورد دوگانه با این دو جریان غربی بود. میتوان گفت، فعالسازی مکانیسم ماشه اتمام حجت غرب در برابر ایران و بستن راه هر نوع مناسبتی با ایران به طور یکطرفه است، از این رو اکنون ارکان سیاسی ایران میتوانند به طور یکدست و همصدا، مقابله خود با بازی تروئیکای اروپا را فعال کنند.
ایران با حفظ حق دفاع، به طور چندوجهی اقدام میکند