امارات عربی تحت لوای شورای همکاری خلیجفارس به ایران درباره جزایر سهگانه «آخرین هشدار» را داده است که در غیر این صورت «به دادگاه لاهه شکایت میکند»! ادعای امارات سه دلیل عمده دارد در این نوشته دلایل را واکاوی کردهایم
امارات متحده عربی که تا چهل سال پیش عرب و عجم وقتی آنجا را نام میبردند توصیفی بهتر از «شنزارهای حاشیه جنوبی خلیجفارس» برایش پیدا نمیکردند و در این چهل سال تحت باجی که به استعمارگران سابقش داد، به جایی رسیده که حالا خوی استعمارگری را در یمن و سودان و لبنان و سوریه دنبال میکند، با لحن تندتری تهدید کرده که «اگر جزایر سهگانه را به امارات بازنگردانید، به دیوان دادگستری بینالمللی شکایت میکنیم»!
معتقدم سه دلیل عمده در پسِ پشت ادعاهای مکرر شورای همکاری خلیج فارس و امارات نهفته است. اولی آن است که این ادعا درواقع مطالبه امریکا و اروپا از اعراب است، نه تصمیم خود شیوخ. اروپاییها چندی پیش با حمایت از این ادعا که بیسابقه بود، واقعیت پشتصحنه را افشا کردند. دلیل آنان برای این کار افزایش قدرت چانهزنی در موارد دیگر است. شیوخ اگر اهل خاک و وطن و این حرفها بودند، سرزمین خودشان را تبدیل به بزرگترین پایگاههای امریکا در جهان نمیکردند و آن مقدار باقیمانده را نیز به فرهنگ امریکایی نمیسپردند. این جزایر را هم بیشک برای تقدیم به ترامپ و تبدیلکردن به پایگاه امریکا میخواهند زیرا وجود این سه جزیره بیش از هر چیز آن پایگاههای داخسرگرمسازیهای دیپلماتیک است.
بنابراین پیشنهاد میکنم اولاً وزارت خارجه برای بازگرداندن بحرین به ایران به همان دادگاهی که امارات میخواهد شکایت کند، شکایت ببرد، هرچند قدرت ملت ایران در این چیزها نیست. ثانیاً به شیوخ یادآور شود که اتکای آنان به امریکا یا هیچ فایدهای ندارد یا هزینه آن یعنی به تاراجرفتن تمامی داراییهای مردمان این سرزمینها. آنکه مترصد دوشیدن است و هربار از همین اصطلاح دوشیدن استفاده میکند، به چیزی کمتر از کل ثروت اعراب راضی نیست، اما پذیرفتن حق ایران و بلکه متکیشدن به ایران هزینهای که ندارد، سود هم دارد.
شنزارهای خلیجفارس اکنون به بادبادکی میماند که ترکیدن آن یعنی پوچشدن کامل آن. باد اصلی را امریکا در آنان میدمد. هرچند امریکا نه در حمایت از عربستان مقابل یمن و حمله به آرامکو و نه حتی پس از دریافت یک جمبوجت چندصد میلیون دلاری از قطر حاضر نشد مانع بمباران خاک این کشورها شود. این باد گاهی در انتقال فناوری بدون پشتوانه است و گاهی دمیدن باد در مغز است. کسی که باد در کلهاش میرود باید به او متذکر شد: «پس به یک سوزن تهی گردی ز باد/ اینچنین فربه تن عاقل مباد»!