آقای حسن روحانی با مروری بر ادعای برخی افراد که حملات امریکا و اسرائیل را غیرممکن میدانستند و «این اطلاعات را به مقام بالاتر» انتقال میدادند، خود را فردی هوشیار که چنین نمیپنداشته، معرفی کرده است. در یک گزارش تحلیلی نشان میدهیم که چرا این ادبیات مناسب یک سیاستمدار نیست و بیشتر شبیه ادبیات «بلاگر»های اینستاگرامی و سلبریتیها و ورزشکاران و بازیگران سیاستزده است که میخواهند خود را «بلاگردان» کشور نشان دهند؛ بلاگری در پوستین بلاگردان! همچنین نشان خواهیم داد که برخی از تاریخیترین و ماندگارترین رجرخوانیهای سیاسی که در سپهر سیاسی ایران تبدیل به «مثل سائر» شد (لغو بالمره تحریمها، آفتاب تابان برجام، گلابی برجام) از اوست و بهرغم تبیین و هشدار منتقدان درباره مهملبودن این رجزخوانیها او دستبردار نبود و حالا آن پیشینه خود را فراموش کرده و دیگران را به تمسخر میگیرد.
جوان آنلاین: آقای حسن روحانی درباره کنش برخی افراد نظامی و سیاسی قبل از جنگ ۱۲ روزه مطالبی را گفته که بیشتر شبیه گفتار بلاگرها و اینفلوئنسرها و سلبریتیهای مجازی است که دقیقاً دست روی احساسات پوپولیستی مخاطبان میگذارند تا دنبالکننده جمع کنند. ایشان با مروری بر ادعای برخی افراد که حملات امریکا و اسرائیل را غیرممکن میدانستند و «این اطلاعات را به مقام بالاتر» انتقال میدادند، خود را فردی هوشیار که چنین نمیپنداشته معرفی کردهکند، در واقع میخواهد به مخاطب القا کند که شما نخبگان تصمیمساز نداشتهاید و حرف نخبه شما که من بودم هم شنیده نشد! این یعنی بردن مخاطب از منطق استدلالآوری عقلانی به منطق اقناع احساسی. این دقیقاً همان کاری است که بلاگرها میکنند، یعنی سادهسازی بیش از حد. دوقطبی سازی (ما عقلانی/ آنها هیجانی- که شخص روحانی بیشتر از هر سیاستمدار دیگری در رسانهها به دوقطبیسازی متهم شده است) و ساختن روایت شخصی بهجای تحلیل ساختاری. روحانی باید بداند که کنش سیاسی واقعی در سطح ملی و جهانی اساساً قرار نیست برنده روایت کوتاهمدت باشد، بلکه باید مدیریت پیامدهای بلندمدت را هدف بگیرد. او نیم قرن در سیاست ایران است و دولتش مطابق آمار بانک مرکزی خود آن دولت، یکی از خسارتبارترین دولتهای پس از انقلاب بود. در برجام شد آنچه شد و همه دیدند و میدانند و زیادهگفتن از آن زحمت خواننده است. مجموع رجزخوانیها و دروغهای برجامی روحانی و ظریف مثنوی هفتادمن کاغذ است. پس سزاوار نیست ایشان بر فرض که یک فرد نظامی در مقطعی رجزی خوانده باشد، آن را دلیل ناهوشیاری آن فرد و بدتر از آن اثرگذاری بر مقام بالاتر بداند و به تعریف از خودش بپردازد. اگر این حرفها در مقطع خودش بد بود، آن هفتادمن کاغذ اباطیل برجامی او و وزیرخارجهاش که از بدترین و زیانبارترین سیاستمداران تاریخ ایران است، چه بود؟!