جامعه ایرانی به نقطه تاریخیِ بیبازگشتی رسیده که در آن، سیاستهای کلیشهای افزایش جمعیت، نه فقط بیاثر، که به آینه «بیاعتمادی به آینده» بدل شده است.
این روزها مسئولان مربوطه، این جرات را پیدا کرده اند که به شکست بزرگ در سیاست های جمعیتی اذعان کنند، اما جبران این شکست ها چگونه میسر است؟