گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، سیمین ربیعی؛ آیه ۱۱ سوره رعد در ارتباط با نقش و مسئولیت انسان در سرنوشت جمعی است. در ابتدا نکاتی چند راجع به مفردات آیه ذکر میگردد:
۱- خداوند انسان را رها نمىگذارد. «له معقبات»
۲- گروهى از فرشتگان الهى، محافظ انسانها هستند. «له معقبات»
۳- خداوند انسان را از حوادث غیر مترقّبه حفظ مىکند، «له معقبات یحفظونه» نه از حوادثى که با علم و عمد براى خود بوجود مىآورند. «انّ اللَّه لایغیّر مابقوم»
۴- خطرات و حوادث گوناگون، انسان را احاطه کرده است. «من بین یدیه و من خلفه»
۵ – خداوند نعمتى را که عطا فرماید پس نمیگیرد، مگر آنکه مردم، آن نعمت را ناسپاسى کنند. «انّ اللَّه لایغیّر ما بقوم»
۶- به سراغ شانس و بخت اقبال و فال و نجوم نروید، سرنوشت شما به دست خودتان است. «حتّى یغیّروا ما بانفسهم»
۷- حفاظت خداوند تا زمانى است که انسان، کفران نعمت نکند وگرنه از لطف الهى محروم و به حال خود رها خواهد شد. «اذا اراد اللَّه بقوم سوءاً»
۸ – برخوردارى از نعمتهاى ظاهرى و بیرونى، وابسته به کمالات نفسانى و حالات درونى است. «حتّى یغیّروا ما بانفسهم» در جاى دیگر میفرماید: «و لو انّ اهل القرى آمنوا و اتَّقَوا لفتحنا علیهم برکات من السّماء و الارض…»
۹- اراده خداوند بالاتر از همه ارادههاست. «اذا اراد اللَّه بقوم سوءً »
۱۰- «معقبات» جمع «معّقبة» است و حرف «تاء» آن براى تأنیث نیست، بلکه براى مبالغه است؛ لذا فاعل «یحفظونه» مذکر آمده است. البتّه مراد از «معقبات» تعقیب انسان نیست تا با «بین یدیه» منافات داشته باشد، بلکه منظور، تعاقب و پى در پى آمدن ملائکه شب و روز است.
۱۱- مراد از «امر الله» در این آیه قهر و عذاب الهى نیست، زیرا معنا ندارد که فرشتگان انسان را در برابر کیفر الهى حفاظت کنند. مراد خطرات و حوادث طبیعى است. طبیعت مخلوق خداست و آنچه در آن بگذرد نیز به خواست و اراده او مىباشد.