ایران دارای ساختار حکومتی چند بعدی و یکی از بزرگترین و مجهزترین نیروهای نظامی در منطقه است بنابراین تهدیدها علیه ایران حتی اگر شبیه به ونزوئلا باشد با پاسخ و نتیجهای کاملاً متفاوت روبرو خواهد شد.
جوان آنلاین: محبوبه نیاورانی، سردبیر روزنامه صبح نو طی یادداشتی نوشت: در سوم ژانویه ۲۰۲۶، جهان شاهد صحنهای آشکار از «امپریالیسم عریان» بود. نیروهای آمریکا با توسل به زور و نقض حاکمیت یک کشور مستقل، به ونزوئلا حمله کردند. این اقدام، با واکنش تند جامعه بینالملل، روبرو شد. اما شاید هیچ سخنی به اندازه اعتراف شفاف و بیپرده ترامپ، در همان ساعات اولیه حمله، گویای حقیقت پشت پرده این تهاجم نبود. او در یک کنفرانس خبری، بیهیچ پردهپوشی، هدف اصلی این حمله را اعلام کرد؛ «غارت». او گفت «شرکتهای نفتی آمریکایی به ونزوئلا خواهند رفت. ما زیرساختهای نفت را باید بازسازی کنیم تا برای آمریکا پول بیاوریم!»
اما عدهای با تفسیری خودباخته و وطنفروشانه، همان سناریوی ونزوئلا را به عنوان نسخهای محتوم برای ایران تصویر و ایران را در معادلهای ساده و خطی، با کشوری چون ونزوئلا قیاس میکنند تا افکار عمومی را به پذیرش تسلیم در برابر زورگویی جهانی وادارند. اما «چرا ایران، ونزوئلا نیست و اگر تهدیدها علیه ایران حتی اگر شبیه به ونزوئلا باشد با پاسخ و نتیجهای کاملاً متفاوت روبرو خواهد شد؟ برای پاسخ به این سوال باید تفاوتهای کلیدی بین دو کشور را در ابعاد مختلف بررسی کرد.
اولین تفاوت موقعیت سوق الجیشی این دو کشور است. ونزوئلا در قاره امریکا و در حیاط خلوت ایالات متحده قرار داد و امریکا اختیارعمل بیشتری برای مانور نظامی دارد، اما ایران در منطقه حیاتی و استراتژیک در غرب آسیاست که هرگونه خطای راهبردی تاثیر آن مستقیم بر امنیت انرژی جهانی و ثبات منطقه خواهد داشت.
در سوم ژانویه ۲۰۲۶، جهان شاهد صحنهای آشکار از «امپریالیسم عریان» بود.