شورای اتحادیه اروپا روز پنجشنبه در اقدامی غیرقانونی، غیرحقوقی و غیرموجه، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را در فهرست سازمانهای بهاصطلاح تروریستی طبقهبندی کرد
جوان آنلاین: شورای اتحادیه اروپا روز پنجشنبه در اقدامی غیرقانونی، غیرحقوقی و غیرموجه، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را در فهرست سازمانهای بهاصطلاح تروریستی طبقهبندی کرد. این تصمیم سیاسی در حالی اتخاذ شده است که اروپای امروز ضعیف و بیچاره است و هر حرکت تازهاش مظهر این ضعف. بلومبرگ هم نوشته، اتحادیه اروپا مظهر ضعف است: «اروپای بیچاره! در دوران پرآشوبی که پس از جنگ سرد فرا رسیده، به مظهر ضعف تبدیل شده است. اروپا عمدتاً به دلیل انتخابها و شکستهای خودش در این موقعیت قرار گرفته است» و چرا نانجیب است؟ زیرا سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود که داعش را در کل منطقه غرب آسیا زمینگیر کرد تا آن هیولا به سمت سازندهاش سرنچرخاند! و چرا اروپا دوران آخرش را طی میکند؟ چون اگر ارتش امریکا وارد گرینلند یا حتی پاریس و لندن هم بشود، توان آن را ندارد که آن ارتش را تروریستی یا دشمن خطاب کند و فقط میتواند از این تجاوز لذت ببرد!
اذعان بلومبرگ به لکنت اروپا مقابل امریکا
ستوننویس وبگاه بلومبرگ اخیراً و در واکنش به انفعال کشورهای اروپایی در برابر قلدریهای دولت امریکا به ریاست «دونالد ترامپ»، نوشت که اتحادیه اروپا به مظهری از ضعف تبدیل شده است. در این یادداشت آمده است: «اروپای بیچاره! در دوران پرآشوبی که (پس از جنگ سرد) فرا رسیده، به مظهر ضعف تبدیل شده است. اروپا عمدتاً به دلیل انتخابها و شکستهای خودش در این موقعیت قرار گرفته است». «هال برندز» ادامه داده است: «تا دهه۲۰۱۰، اروپا برای انرژی به روسیه، برای امنیت به امریکا و برای رونق اقتصادی به چین وابسته شده بود و اکنون وقت آن رسیده که هزینهها را بپردازد.»
میشود این پرسش ساده، اما افشاگرانه را پیشِ روی دولتهای اروپایی گذاشت که اگر ارتش ایالاتمتحده نه در یک سناریوی خیالی دور، بلکه در دنیای واقعی سیاست قدرت، وارد گرینلندِ تحت حاکمیت دانمارک شود یا حتی پا را فراتر بگذارد و در پاریس یا لندن مستقر شود، آیا اروپا جرئت آن را دارد که این اقدام را «اشغال»، «تجاوز» یا حتی «اقدام تروریستی» بنامد؟ پاسخ روشن است: نه. همین ناتوانی در نامگذاری دشمن، همین لکنت در دفاع از حاکمیت و منافع خود، دقیقاً همان چیزی است که اتحادیه اروپا را به «مظهر ضعف» تبدیل کرده است. اروپایی که امنیتش را به امریکا، انرژیاش را به روسیه و رونق اقتصادیاش را به چین واگذار کرده، امروز نه ابزار بازدارندگی دارد و نه جسارت سیاسی و به همین دلیل است که حتی در برابر قلدری آشکارِ متحدِ بهظاهر استراتژیکش نیز زبان به اعتراض جدی نمیگشاید. این وابستگی ساختاری، همان زبونیای است که بلومبرگ به آن اشاره میکند.