به گزارش خبرگزاری بسیج خراسان رضوی از مشهدمقدس، پنجشنبه ۱۸ تیرماا مشهد، میدانِ تلاقیِ بیتابیهای یک ملت بود؛ خیابانهایی که زیر گامهایِ سنگینِ سوگواران میلرزید. در این میان، جایی که جمعیت مثل اقیانوسی مواج، نفسها را در سینه حبس کرده بود، گروهی با لباسی سپید و دلی که به حرم گره خورده بود، در قلبِ این ناآرامیها، «جزیره آرامش» ساختند.
خادمیاران دارالشفای امام رضا (ع) در هیاهوی بی تابی خیل جمعیت نه تنها امدادگر، که «فرشتههایِ نجاتِ عاطفی» زائرانی بودند که غمِ وداع، قلبشان را بیتاب کرده بود.
در گوشه و کنار مسیر، آنجا که صدایِ هقهقِ زائران با گرمایِ هوا در هم میآمیخت، چهره خادمیاران دیدنی بود. آنها در حالی که کولهپشتیهای امدادیشان زیر گرمای آفتاب سنگینی میکرد، ذرهای ناامیدی در چهرهشان پیدا نبود. گویی خودِ امام، صبر را در قلبشان تزریق کرده بود. وقتی پرستاری با پیشانیِ خیس از عرق، دستانش را با مهربانی بر پیشانیِ یک زائرِ گرمازده میگذاشت، چنان با مهربانی صحبت میکرد که گویی در صحنِ خلوتِ حرم حضور دارد.