یازده روز از آغاز جنگ میگذرد. در این مدت، جنگ انسانهای زیادی را به کام مرگ کشانده و بحث مهم «تمامیت ارضی» را دوباره به مرکز توجه آورده است. تجربۀ همین روزها نشان میدهد تصوری که در برخی محافل شکل گرفته بود که آمریکا قرار است با هدف «بشردوستانه» به ایران حمله کند، چه خیال خامی بود و حالا آنچه پس از جانهایمان در معرض تهدید قرار گرفته، سرزمینمان است.
جوان آنلاین: جنگها گاهی پیش از آنکه در میدان نبرد آغاز شوند، در ذهنها شکل میگیرند. در ماههای گذشته نیز، در کنار فضای پرتنش داخلی و فشارهای اقتصادی، تهدیدهای خارجی علیه ایران بهطور مداوم تکرار میشد. در همین فضا، در بخشی از رسانههای فارسیزبان خارج از کشور روایتی شکل گرفت که در آن، جنگ نه بهعنوان یک فاجعه انسانی، بلکه گاه بهعنوان عاملی برای نجات تصویر میشد.
به گزارش ایسنا، برخی شبکهها با کمک ابزارهای هوش مصنوعی ویدئوهایی از «ایرانِ پس از جنگ» منتشر میکردند؛ تصاویری بَزکشده از آیندهای که در آن همهچیز تغییر کرده و فردایی روشن از راه رسیده است. کارشناسان همین رسانهها نیز از افقی سخن میگفتند که گویا تنها از مسیر حملۀ خارجی قابل دستیابی است. در نهایت، آنچه به مخاطب عرضه میشد، چیزی شبیه یک آرمانشهر خیالی بود؛ روایتی که تلاش میکرد جنگ را مقدمۀ رسیدن به آیندهای مطلوب جلوه دهد.
چنین نگاهی، بیش از آنکه بر تجربۀ واقعی جنگ استوار باشد، بر نوعی تصور خیالی و آرمانگرایانه از تغییر تکیه داشت. در این تصور، پیچیدگیهای یک جنگ واقعی از جان باختن انسانها گرفته تا تهدیدات سرزمینی دیده نمیشد. جنگ در این روایتها بیشتر شبیه ابزاری سیاسی تصویر میشد تا رویدادی که میتواند سرنوشت یک کشور را برای سالها دگرگون کند. اما جنگ، وقتی از سطح رویاپردازی دور شده و به واقعیت تبدیل میشود، معنای دیگری پیدا میکند.
اکنون ۱۱ روز از آغاز درگیری و حمله آمریکا و اسرائیل به کشورمان میگذرد و در همین مدت کوتاه، خبرها و تصاویر متعددی از جان باختن مردم، تخریب زیرساختها و… منتشر شده است. جنگ، همانطور که در همۀ تجربههای تاریخی دیده شده، پیش از هر چیز زندگی مردم عادی را هدف قرار میدهد.