گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، علی پورامینی؛ این روزها شاهد آغاز بهکار دولت سیزدهم هستیم، همه وزرا کارشان را آغاز کردهاند، ولی نهاد آموزش و پرورش از این قاعده مستثنی است؛ چون وزیر پیشنهادی رای اعتماد نگرفت. بحثها و مسائل مختلفی پیرامون اتفاقات این روزها مطرح شد، بنده نیز در این یادداشت انتظاراتی که نهاد مهم آموزش و پرورش از دولت سیزدهم دارد را بیان خواهم کرد. هرخانواده نیاز به پدر دارد، آن هم پدری دلسوز که درد خانواده را بداند و نیازهای اعضای خانواده را رفع کند؛ نهاد آموزش و پرورش هم نیاز به وزیر دارد که در حکم پدری برای این نهاد است؛ اولین انتظار از دولت سیزدهم، انتخاب شایسته و تخصصی وزیر برای این نهاد است، شخصی که خود از خانواده آموزش و پرورش باشد و این خانواده را درک کند؛ علاوه بر این تخصص لازم، برنامه و نقشهراهی تحولآفرین داشته باشد.
با اینکه مدتی آموزش و پرورش از پوستاندازی نسبت به دیگر نهادها عقب مانده است، اما امیدواریم با انتخابی درست این زمان جبران شود. دولت سیزدهم باید نگاه حاکمیتی به آموزش و پرورش داشته باشد و تا میتواند باید از خصوصیسازی این نهاد جلوگیری کند؛ از آنجایی که آموزش و پرورش کشور یکی از پولیترین سیستمهای آموزشی دنیا است، میطلبد دولت اهتمام ویژهای در راستای تحقق عدالت آموزشی داشته باشد و یکی از راههای تحقق این امر، همان بحث نگاه حاکمیتی است و اینکه امکانات را نه به صورت جزیرهای، بلکه به صورت سراسری پخش کند.