گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، امیرعباس علومی؛ وﺟﻮد ﺳﺎزﻣﺎن ﻫﺎی ﺑﯿﻦ اﻟﻤﻠﻠﯽ در ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﯿﻦ اﻟﻤﻠﻠﯽ ﻣﻌﺎﺻﺮ واﻗﻌﯿﺖ اﻧﮑﺎر ﻧﺎﭘﺬﯾﺮی اﺳﺖ ﮐﻪ دوﻟﺖ ﻫﺎ آن را ﻧﯿﺎزی ﺑﺮای ﺣﻞ ورﻓﻊ ﻣﺸﮑﻼت ﺧﻮد در ﺳﻄﻮح ﻣﻨﻄﻘﻪ ای،ﻧﺎﺣﯿﻪ ای و ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻣﯽ داﻧﻨﺪ و اﻣﺎ درﺳﺎﻟﻬﺎی اﺧﯿﺮ، ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺳﺎزﻣﺎن ﻫﺎی ﻣﻨﻄﻘﻪ ای ﮔﺴﺘﺮش ﭼﺸﻤﮕﯿﺮی داﺷﺘﻪ اﺳﺖ. اﯾﻦ ﺑﺎزﯾﮕﺮان ﺟﺪﯾﺪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮑﯽ از ﻣﮑﺎﻧﯿﺴﻢ ﻫﺎی ﺗﺤﻘﻖ ﻫﻤﮕﺮاﯾﯽ ﻣﻨﻄﻘﻪ ای در ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺟﻐﺮاﻓﯿﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﻣﺎﻫﯿﺖ اﻗﺘﺼﺎدی، ﺳﯿﺎﺳﯽ وﻧﻈﺎﻣﯽ ﺗﺎﺳﯿﺲ ﺷﺪه. ﺳﺎزﻣﺎن ﻫﺎی ﻣﻨﻄﻘﻪ ای ﺑﺮای ﺑﺮون رﻓﺘﻦ از ﻣﺸﮑﻼت اﻗﺘﺼﺎدی،اﻣﻨﯿﺘﯽ و… ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺸﻮرﻫﺎ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﮐﺸﻮرﻫﺎی درﺣﺎل ﺗﻮﺳﻌﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺸﮑﯿﻞ اﯾﻦ ﮔﺮوﻫﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﮕﺮاﯾﯽ ﻣﻨﻄﻘﻪ ای ﻣﻮﺛﺮ اﺳﺖ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻨﺪ ﯾﮑﯽ از ﺳﺎزﻣﺎﻧﻬﺎی ﻣﻨﻄﻘﻪ ای ﺳﺎزﻣﺎن ﻫﻤﮑﺎری ﺷﺎﻧﮕﻬﺎی ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ اﺳﺎس ﺷﺮاﯾﻂ وﻣﻘﺘﻀﯿﺎت ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﯿﻦ اﻟﻤﻠﻞ وﻣﻨﻄﻘﻪ ای ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ. درﺳﺎل ۲۰۰۱ ﮐﺸﻮرﻫﺎی ﭼﯿﻦ، روﺳﯿﻪ، ﻗﺰاﻗﺴﺘﺎن وﺗﺎﺟﯿﮑﺴﺘﺎن ﮔﺮد ﻫﻢ آﻣﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر اﻋﺘﻤﺎدﺳﺎزی اﻣﻨﯿﺘﯽ در ﻣﺮزﻫﺎ ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻣﺬاﮐﺮه ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ.
اﻫﻤﯿﺖ ﺷﮑﻞ ﮔﯿﺮی ﺳﺎزﻣﺎن ﻫﻤﮑﺎری ﺷﺎﻧﮕﻬﺎی را ﻣﯽ ﺗﻮان از ﺳﻪ ﺟﻬﺖ ﻣﻮرد ﺑﺮﺳﯽ ﻗﺮار داد؛ اوﻻ ﺑﻌﺪاز ﻓﺮوﭘﺎﺷﯽ ﺷﻮروی واﺳﺘﻘﻼل ﮐﺸﻮرﻫﺎی ﻣﺸﺘﺮک واﻟﻤﻨﺎﻓﻊ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﺎ اﯾﻦ ﮐﺸﻮرﻫﺎ وﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎن آن ﻫﺎ، ﺑﺎﻣﻌﻀﻼﺗﯽ ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪه از ﺗﺤﻮﻻت ﺑﯿﻦ اﻟﻤﻠﻠﯽ، ﺷﺮاﯾﻂ ﺧﺎص ﻣﻨﻄﻘﻪ ای و ﻣﺸﮑﻼت ﺳﯿﺎﺳﯽ واﻗﺘﺼﺎدی ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﯽ ﺛﺒﺎﺗﯽ اﻗﺘﺼﺎدی، ﺿﻌﻒ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺪﻧﯽ و ﺷﺮاﯾﻂ ﻧﺎﻣﺴﺎﻋﺪ ﺳﯿﺎﺳﯽ، ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺮوز ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮐﺸﻮرﻫﺎی ﻋﻀﻮ از ﺗﺸﺪﯾﺪ اﺧﺘﻼﻓﺎت ﻣﺮزی وﺣﺮﮐﺎت ﻧﻈﺎﻣﯽ ﯾﮏ دﯾﮕﺮ، ﻧﮕﺮاﻧﯽ از ﺷﺪت ﮔﺮﻓﺘﻦ اﻓﺮاط ﮔﺮاﯾﯽ، ﺗﺮورﯾﺴﻢ وﺟﺪاﯾﯽ ﻃﻠﺒﯽ درﻣﻨﻄﻘﻪ ﮐﻪ درﭼﻨﺪﯾﻦ اﺟﻼس ﺑﻪ ﻣﻮﺿﻮع اﺻﻠﯽ ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎی اﻋﻀﺎی ﺳﺎزﻣﺎن ﺷﺎﻧﮕﻬﺎی ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ. دوم واﻗﻌﻪ ﯾﺎزده ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ۲۰۰۱ ودرﭘﯽ ﺟﻨﮓ اﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎن،آﺳﯿﺎی ﻣﺮﮐﺰی را از ﺣﺎﺷﯿﻪ ﺑﻪ ﻣﺘﻦ و اﻫﻤﯿﺖ اﺳﺘﺮاﺗﮋﯾﮏ آن را ﺑﺮای ﮐﺸﻮرﻫﺎی ﻏﺮﺑﯽ دوﭼﻨﺪان ﮐﺮد.