شاید مهمترین و مغفولماندهترین نقش زنان در طول این دوره، مدیریت فضای روانی خانواده در شرایط شوک و ناامنی بوده است. آنها در شرایط قطعی شبکههای ارتباطی، خاموشیهای برق، التهاب فضای مجازی و هجوم شایعات دشمن، به عنوان ضربانساز آرامش عمل کردهاند. مادری که با لبخند، سفره صبحانه را پهن میکند در حالی که صدای آژیر به گوش میرسد یا همسری که با لحنی مطمئن نگرانی همسر رزمنده خود را کاهش میدهد، در ایفا کردهاند. حضور این نیروها به پشت جبهه محدود نبوده و در موارد متعدد، تیمهای خواهران در نزدیکترین نقاط ممکن به مناطق درگیر، به ارائه خدمات تریاژ، پانسمان پیشرفته و انتقال مجروحان پرداختهاند. جالب توجه است که بسیاری از این امدادگران، خود همسران یا مادران رزمندگان هستند و این دوگانگی نقش (نگرانی برای عزیزان در خط مقدم و مسئولیت نسبت به سایر مجروحان)، نشاندهنده سطوح بالایی از انعطافپذیری روانی و تعهد حرفهای در آنهاست.
