بسیاری از نوجوانان با ورود به عرصه اجتماع متوجه میشوند مسیری که در آن پا گذاشتهاند به آنها تعلق ندارد و قرار نیست آنها به سمت شغل و مهارت مناسبی سوق دهد اما چطور با ترسیم نقشهای از آینده شغلی مانع سردرگمی نوجوانان شویم؟
عطیه ذاکری
واقعیت این است که در مدرسه، کسی از نوجوان نمیپرسد از چه کاری لذت میبرد یا در چه موقعیتهایی خودش را زندهتر حس میکند. کسی به او نمیگوید قرار نیست همه از دل دانشگاه به شغل دلخواه برسند. کسی برایش روشن نمیکند که مسیر زندگی، بیشتر از آنکه با مدرک مشخص شود، با شناخت خود و ساخت مهارتها شکل میگیرد.
همین کاستیها در ترسیم مسیر شغلی نوجوان باعث میشود زمانی متوجه جایگاهش شود که دیر شده؛ زمانی که به رشته در حال تحصیل تعلقی ندارد، سالهایی را صرف یادگیری چیزهایی کردهاند که قرار نیست جایی در زندگی آیندهشان داشته باشد و حالا باید همهچیز را از نو کشف کنند. باید بگردد ببیند کی هست، چه میخواهد و از کجا باید شروع کند. این یعنی عقبماندن از ریتم زندگی، فرسودگی ذهنی و حتی گاهی حس شکست، بیآنکه تقصیری داشته باشد.