چهارمین نشست یا همان ژنو ۳ نیز ۳ آذر ۹۲ برگزار شد. در این دور از گفتوگوها ایران و ۱+۵ به «توافق ژنو» یا «طرح اقدام مشترک» دست یافتند و پیرو آن یک بازه زمانی ۶ ماهه برای رسیدن به توافق جامع در نظر گرفته شد. نشستهای پنجم تا دهم با عنوان (وین یک – ۲۹ بهمن ۹۲)، (وین دو – ۲۷ اسفن ۹۲)، (وین سه – ۱۹ و ۲۰ فروردین ۹۳)، (وین چهار – ۲۴ تا ۲۶ اردیبهشت ۹۳)، (وین پنج – ۲۶ تا ۳۰ خرداد ۹۳) و (وین شش – ۱۱ تا ۲۹ تیرماه ۹۳) در شهر وین کشور اتریش برگزار شد. نشست یازدهم این بار در حاشیه شصت و نهمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل از ۲۷ شهریور تا ۷ شهریور ۹۳ در نیویورک برگزار شد.
دوازدهمین دور از گفتوگوهای هستهای از ۲۲ تا ۲۴ مهرماه ۹۳ مجدد در وین برگزار شد. این دور از گفتوگوها اینبار ۱۷ تا ۲۰ آبان ماه ۹۳ در مسقط پایتخت عمان برگزار شد. مجدد نشست بعدی یعنی سیزدهمین دور از گفتگو ۲۷ آبان تا ۳ آذر ۹۳ در وین انجام شد. چهاردهم، پانزدهم و شانزدهمین دور از گفتگوهای هستهای دولت یازدهم (چهاردهم – ۲۶ آذر ماه ۹۳)، (پانزدهم – ۴ دی ماه ۹۳) و (۱ تا ۴ اسفند ۹۳) در ژنو سوئیس برگزار شد.
هفدهمین دور از گفتوگوها ۱۱ اسفند آغاز و ۱۵ سفند ۹۳ در شهر «مونترو» در حوه شهر ژنو برگزار شد. هجدهم و نوزدهمین دور از گفتوگوها با عنوان (لوزان یک – ۲۴ تا ۲۹ اسفند ۹۳) و (لوزان دموضوع برجام، تحریمها و محدودیتها نتوانست جلوی پیشرفتهای جمهوری اسلامی ایران را بگیرد و صنعت هستهای ایران، با گامهایی آهسته، اما پیوسته، مسیر خود را طی میکرد.
تا اینکه با خروج ترامپ، رئیس جمهور پیشین رژیم آمریکا در ۱۸ اردیبهشت ۹۷، دولت جمهوری اسلامی با تاخیری یک ساله در اردیبهشت ۹۸ طبق بند ۲۶ و ۳۶ برجام، تصمیم به کاهش تعداد خود در برجام گرفت و به مرور، از سرگیری فعالیتهای خود را آغاز کرد. این فعالیتها طی پنج گام صورت گرفت.
این مسیر رو به جلو در حال طی شدن بود که مجلس یازدهم شورای اسلامی در آذر سال ۹۹ با تصویب قانون «اقدام راهبردی برای لغو تحریمها و صیانت از منافع ملت ایران»، طی ۶ بند خواستار کاهش جدیتر گامهای ایران در برجام شد.