23 تير 1400
کدخدایی نوشت: اگر چه انسان مصون از خطا نیست، اما تلاش داشتم در این سالها کمتر به خطا روم و یا حدیث دل بگویم چرا که مسئولیتی خطیر از سوی اعضا محترم بر عهده داشتم.
رَبِّ أَدخِلنِی مُدخَلَ صِدقٍ وَ أَخرِجنِی مُخرَجَ صِدقٍ وَ اجعَل لِی مِن لَدُنکَ سُلطاناً نَصِیراً
سپاس بیکران خدای بزرگ را که آنچه مقدر فرموده همه خیر است و برکت و انسان را رهنمون است به اعلی علیین تا رسدش به جایی که به غیر او نبیند. وجود انسان در دنیای خلقت بس عجیب است و البته نیکو در جای خود. پستی و بلندیهای حیات انسانی هم همه خیر است و زیبایی، البته اگر چشمانی زیبا بین به آن نیک بنگرد، همان که بصیرتش خوانند.
انسان آنگاه که در آرامش زیبای یقین فرو رود میفهمد که: