قیام امام حسین (ع) قیام برای بشریت بود، و شعله این قیام هرگز خاموش نخواهد شد. نه به دلیل خونهای به ناحق ریخته مظلومان در سرزمین کربلا؛ بلکه به این دلیل که این قیام نقطه عطفی بود که مرز بین حق و باطل را مشخص کرد. جنایتی که علیه نوه پیامبر (ص)، فرزندان و یارانش -که تعداد اندکی از مدافعان حق بودند- صورت گرفت، آنچنان وحشیانه بود که در تاریخ ثبت شد و ایستادگی حضرتش و یارانش به الگویی برای آزادیخواهان و آزادگان بدل گردید؛ آنانی که ذلت و خواری را نمیپذیرند و اجازه نمىدهند انسانیت در درونشان بمیرد.
امروزه همه پیروان ادیان آسمانی که در اصول و ارزشها با یکدیگر مشترکند، سالروز این رخداد بزرگ و این تراژدى عظیم را ارج مینهند و آن را گرامی میدارند. بر این اساس بین ظلمی که علیه یک مسلمان روا داشته میشود، و ستم روا داشته شده علیه یک مسیحی و یا پیرو هر دین و آئینى تفاوتی وجود ندارد، همانطور که هیچ تفاوتی بین دردمندی و اندوه حسین (ع)، و درد و اندوه حضرت عیسی (علیه السلام) وجود ندارد.
فرهیختگان و فرزانگان جهان حقیقت نهضت حسینی را به خوبی درک کردهاند، از این رو رهبر این نهضت برای آنان به مثابه آموزگار و الگویی والا و بیبدیل بوده و هست. بسیاری از این فرزانگان اهل قلم، مسلمان و مسیحی، در کنار مردم در گردهمایی میلیونی اربعین شرکت میکنند تا ارادت، عشق و علاقه خود را به سالار شهیدان ابراز دارند.