۰۹:۴۵ – ۲۹ تير ۱۴۰۵
تکیه بر قدرتهای خارجی و سرکوب داخلی، همواره بزرگترین مانع در برابر استقلال اقتصادی ملتها بوده است.
باشگاه خبرنگاران جوان – تکیه بر قدرتهای خارجی و سرکوب داخلی، همواره بزرگترین مانع در برابر استقلال اقتصادی ملتها بوده است؛ اسناد تاریخی بهار ۱۳۳۰ (۷۵ سال قبل) نشان میدهد که چطور شرکت نفت انگلیس سودی هفت برابر ایران به جیب میزد و دولت انتصابی شاه به جای حمایت از کارگران غارتزده خوزستان که حقالعملشان در شب عید تعمداً کسر شد، با سرنیزه و حکومت نظامی به جنگ ملت خود رفت.
درآمد شرکتِ مستأجر (انگلیس) تقریباً هفت برابر درآمد صاحب مال و موجر (که ایران است) بوده است؛ بریتانیا برای هر تن نفتی که از سفره مردم ایران بیرون میکشید، صدها میلیون لیره به جیب سهامداران و دوبهار سال ۱۳۳۰ (۷۵ سال قبل) بازگشت؛ روزهایی که اراده مردم برای ملی شدن صنعت نفت با پاسخ تلخ سرنیزههای داخلی و تهدید ناوهای خارجی مواجه شد.
پس از ترور رزمآرا، در شرایطی که فضای کشور لبریز از خواست عمومی برای پایان دادن به غارت نفت بود، محمدرضا پهلوی در اقدامی که آشکارا روح مشروطیت را نشانه میرفت، مهرهای آشنا برای استعمار بریتانیا یعنی «حسین علاء» را به نخستوزیری منصوب کرد. علاء که خود از عاقدین قرارداد استعماری ۱۹۳۳ و همکار صمیمی تقیزاده بود، بدون رعایت سنت تاریخی رأی تمایل مجلسین و صرفاً با پافشاری و اصرار شاه بر کرسی صدارت تکیه زد. این دهنکجی علنی به حاکمیت ملی، صدای اعتراض نمایندگانی، چون محمود نریمان، عضو جبهه ملی، را بلند کرد؛ او در نطق تاریخی خود در مجلس شورا بهصراحت اعلام کرد: «بزرگترین و مهمترین دلیل مخالفت من با دولت جناب آقای علاء…