از آنجا که با روی کار آمدن دولت جدید «حفظ منافع ملی» به «انجام توافق» ارجحیت دارد و گفتمان «هر توافقی بهتر از عدم توافق است» از دستور کار تیم جدید خارج شده، بدیهی است صرفا زمانی میتوان به پایان مذاکرات و شکلگیری توافق امیدوار بود که از یک سو همه مطالبات و خواستههای جمهوری اسلامی در توافق به طور کامل لحاظ شده باشد، از سوی دیگر امکان راستیآزمایی تعهدات طرفهای مقابل به نحو دقیق و با قید جزئیات در توافق ذکر شده باشد. در غیر این صورت و در شرایطی که منافع ملت ایران ضمن توافق تضمین نشود، هیأت مذاکره کننده فعلی هیچ الزامی برای توافق ندارد و صرف توافق با طرفهای غربی امتیازی برای این تیم محسوب نمیشود.
از اینرو از ابتدای مذاکرات به طرفهای مقابل خاطرنشان شده است مادامیکه در خصوص همه موارد توافقی حاصل نشده باشد، درخصوص هیچ موردی توافق صورت نگرفته است. و اینگونه نیست که تیم مذاکرهکننده متعهد به توافقی شود که ستاندههای آن برای ایران و درواقع تعهدات طرف مقابل بدون ضمانت اجرا و امکان راستیآزمایی و صرفا در قالب عباراتی کلی و مبهم رها شده باشند. بنابراین در صورتی که طرفهای غربی خواستار دستیابی به توافق نهایی هستند، باید در مورد اختلافات باقیمانده تصمیمات لازم را اتخاذ نمایند.
چه اینکه امروز بیش از هر زمان دیگر، سرنوشت توافق در وین به تصمیم آنها بستگی دارد. به همین دلیل است که مکرر عنوان شده حصول توافق همانقدر نزدیک است که از دسترس دور است. در صورت اتخاذ تصمیم سیاسی از سوی طرف مقابل و ارائه تضمینهای مدنظر جمهوری اسلامی توافق خیلی زود دستیافتنی خواهد بود.