به گزارش خبرگزاری برنا، از ۱۰۴ مسابقه نوشتیم. از نخستین سوت آغاز جام تا آخرین سوت فینال، هر روز درباره گلها، اشتباهات، تاکتیکها، ستارهها و تصمیمهای مربیان حرف زدیم. اما حالا که گرد و غبار این جام فرو نشسته، شاید مهمترین سؤال این باشد؛ فوتبال در جام جهانی ۲۰۲۶ چه چیزی به ما آموخت؟
به اعتقاد من، بزرگترین دستاورد این جام نه قهرمانی اسپانیا بود و نه درخشش یک ستاره. دستاورد واقعی، تغییر دوباره زبان تاکتیکی فوتبال بود.
سالها فوتبال میان دو تفکر در نوسان بود؛ فوتبال مالکانه یا فوتبال انتقالی. جام جهانی ۲۰۲۶ نشان داد تیمهای بزرگ دیگر اسیر این دوگانه نیستند. بهترین تیمها، آنهایی بودند که میتوانستند در طول یک مسابقه چندین بار هویت خود را تغییر دهند؛ گاهی با مالکیت توپ بازی را کنترل کنند، چند دقیقه بعد با ضدحمله ضربه بزنند، سپس در میانه میدان پرس کنند و در دقایق پایانی با یک بلوک دفاعی منظم از نتیجه محافظت کنند.
دیگر س داشت. افزایش تعداد تیمها و رسیدن مسابقات به ۱۰۴ بازی، فشار بیسابقهای بر بازیکنان وارد کرد. کیفیت فنی در برخی مسابقات قربانی خستگی شد و مدیریت بار تمرینی، ریکاوری و گردش بازیکنان به یکی از مهمترین وظایف کادرهای فنی تبدیل شد. آینده فوتبال باید برای این چالش، راهحلی پیدا کند.
و در نهایت، شاید مهمترین درس این جام، چیزی فراتر از تاکتیک باشد.
فوتبال هنوز هم بازی تصمیمهاست