در روزهای سخت جنگ و حماسه، حضور نوجوانان در تجمعات محله تنها یک پیادهروی ساده نیست؛ بلکه تمرین مسئولیتپذیری و چشیدن طعم اثرگذاری در سرنوشت وطن است.
مهسا زحمتکش
مردم ایران، صاحبان اصلی خانه، در سختترین شرایط هم سنگر خیابان را رها نکردند. چه در سوزِ برف که صورتها را سرخ میکرد و چه زیر شلاقِ باران، پیر و جوان، شانه به شانه هم آمدند تا بگویند تشییع پیکر مطهر شهدای محله و حضور در تجمعات، تنها یک مراسم نیست، بلکه بیعتی است که با هیچ طوفانی سست نمیشود. در این میان، حضور نوجوانان ۱۴-۱۵ ساله، که در حساسترین فصلِ ساختن هویت خود هستند، اهمیتی دوچندان دارد. آنها باید بدانند که در این پیچِ تاریخی، فقط تماشاگر نیستند، بلکه ستونهای آیندهی این مرز و بوماند.
حضور نوجوان در این تجمعات، فراتر از یک مراسم، یک «مدرسه بلوغ اجتماعی» است. در سن ۱۴-۱۵ سالگی، نوجوان تشنه دیده شدن و داشتن نقشهای واقعی است. اگر او احساس کند فقط یک تماشاچی است، ممکن است دلزده شود؛ اما اگر مسئولیتی به او سپرده شود، هویت خود را در دل این جریان پیدا میکند.