بسیاری از والدین تصور میکنند با برآورده کردن بیرویه خواستههای فرزندشان، در حال ساختن کودکیِ شیرینی برای او هستند؛ اما واقعیتِ تلخ اینجاست که اسراف، یک تهدید خاموش برای آینده است.
مهسا زحمتکش
ما در عصری زندگی میکنیم که بمباران تبلیغاتی و الگوریتمهای شبکههای اجتماعی، هویت انسانها را به میزان مصرفشان گره زدهاند. در چنین فضایی، آموزش «پرهیز از اسراف» و «هنر صرفهجویی» دیگر تنها یک توصیه اخلاقی یا مذهبی نیست؛ بلکه یک مهارت استراتژیک برای بقا و موفقیت در دنیای پیچیده فرداست. واقعیت این است که والدین، پیش از آنکه تامینکننده نیازهای مادی باشند، معماران ساختار ذهنی و مالی کودکانشان هستند.
کودکان بیش از آنکه از زبان ما بشنوند، از رفتارهای ما الگوبرداری میکنند. آنها مانند دوربینهای هوشمندی هستند که تفاوت میان شعارهای ما درباره قناعت و عمل ما در هنگام خریدهای هیجانی را به خوبی ثبت میکنند. اسراف در دوران کودکی، مانند یک «تهدید خاموش»، آرامآرام حس مسئولیتپذیری را در کودک خاموش کرده و او را به سمت مصرفگرایی سیریناپذیری سوق میدهد که در آن هیچ داشتهای، هرچقدر هم بزرگ، برایش کافی و رضایتبخش نخواهد بود.