وقتی تمام زندگی یک نوجوان در مانیتور خلاصه میشود، تشخیص مرز میان “استقلال” و “انزوا” دشوارتر از همیشه است.
مهسا زحمتکش
این نشستنهای طولانیمدت پشت مانیتور که اکنون با اجبار تحصیلی و محدودیتهای محیطی گره خورده، مفهوم «اتاق شخصی» را بازتعریف کرده است. وقتی درس، تفریح و حتی رفاقت در یک نقطه متمرکز میشوند، نوجوان برای حفظ بقای روانی خود، دیوارهای مجازی بلندی به دور خود میکشد تا در ازدحام حضور همیشگی اعضای خانواده، کورسویی از «حریم خصوصی» برای خود دست و پا کند. اما خطر درست در همین نقطه نهفته است: جایی که این نیاز مشروع به خلوت، تحت تأثیر اضطرابهای ناشی از اخبار جنگ و فقدان تعاملات فیزیکی، به شکلی ناخودآگاه به «انزوای اجتماعی» تغییر ماهیت میدهد. در واقع، مانیتور برای نوجوان امروز همزمان نقش سنگر و سلول را ایفا میکند؛ سنگری برای حفظ حریم خصوصی در خانهای شلوغ و سلولی که او را از تجربه واقعی زندگی در جامعه باز میدارد.