به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، تیمی از دانشگاه ژنو (Unige) و Ludwig Maximilians Universität München (LMU) موفق شدند نانوذرات کاملاً زیست تخریبپذیر را که قادر به ارائه یک داروی ضد التهابی جدید به طور مستقیم در ماکروفاژها هستند، بسازند.
در این پروژه دانشمندان از یک روش غربالگری آزمایشگاهی استفاده میکنند، بنابراین نیاز به آزمایش روی حیوانات را محدود میکنند. این نتایج، که اخیراً در مجله Journal of Controlled Release منتشر شده است، راه را برای یک درمان ضدالتهابی بسیار قدرتمند و هدفمند باز میکند.
چگونه میتوان یک دارو را دقیقاً در جایی که لازم است، در حالی که خطر عوارض جانبی را محدود میکند، رهاسازی کرد؟ استفاده از نانوذرات برای محاصره دارو برای محافظت از آن و بدن تا رسیدن به نقطه عمل خود بهطور فزایندهای مورد مطالعه قرار میگیرد. با این حال، این کار نیاز به شناسایی نانوذرات مناسب برای هر دارو با توجه به یک سری پارامترهای دقیق دارد.
التهاب یک پاسخ فیزیولوژیکی اساسیاز یک فناوری غربالگری آزمایشگاهی استفاده کردیم که چند سال پیش روی سلولهای انسان و موش ایجاد کردیم. این فناوری باعث صرفهجویی در وقت و نیاز به استفاده از مدلهای حیوانی میشود.
در این پروژه سه نانوذره بسیار متفاوت با تخلخل بالا مورد بررسی قرار گرفت: نانوذرات مبتنی بر سیکلودکسترین، مادهای که معمولاً در مواد آرایشی یا مواد غذایی صنعتی استفاده میشود، نانوذرات فسفات منیزیم متخلخل و در نهایت نانوذرات سیلیس متخلخل در این پروژه مورد استفاده قرار گرفت. بارت بوئرسما، دانشجوی ا میگوید: «اولی در رفتار جذب سلول کمتر رضایت بخش بود، در حالی که در دومی بهرهوری تولید پایین است. نانوذرات سیلیس متخلخل، تمام معیارها را دارد. کاملاً تخریبپذیر بوده، از اندازه مناسب برخوردار بوده که توسط ماکروفاژها بلعیده میشود و قادر به جذب دارو در منافذ بی شمار خود است بدون اینکه خیلی زود آن را آزاد کند. در نتیجه اثر ضد التهابی آن قابل توجه بود.»