به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، برخلاف کبد و پوست، جایی که سلولها برای ایجاد سلولهای جدید و بازسازی اندام تقسیم میشوند، سلولهای لولههای پروگزیمال کلیه از نظر میتوزی ساکن هستند و برای ایجاد سلولهای جدید تقسیم نمیشوند. جی ژنگ، استاد شیمی و بیوشیمی میگوید: «در مورد آسیب یا بیماری خفیف، سلولهای کلیه قابلیت ترمیم محدودی دارند و سلولهای بنیادی در کلیه میتوانند سلولهای کلیوی جدید را تشکیل دهند، آن هم فقط تا حدی.»
ژنگ میگوید: «در اکثر مواقع اگر سلولهای کلیه به شدت آسیب ببینند، میمیرند و نمیتوانند بازسازی شوند. کلیه شما دیر یا زود از کار میافتد. این یک چالش بزرگ در مدیریت سلامت برای بیماری کلیوی است. تنها کاری که در حال حاضر میتوانیم انجام دهیم این است که سرعت پیشرفت نارسایی کلیه را کاهش دهیم. اگر این اندام به شدت آسیب ببیند یا در اثر بیماری مزمن، به راحتی نمیتوانیم آن را ترمیم کنیم. به همین دلیل است که کشف این مکانیسمحتویات اکسترود شده به داخل وزیکولی که به داخل فضای خارج سلولی شناور میشد، خرد شد.
یو گفت: «ما میدانستیم که این یک پدیده غیرعادی است. این یک روش جدید برای سلولها برای حذف محتویات سلولی است.»
وی افزود: «مکانیسم خود تجدیدی با واسطه اکستروژن اساساً با سایر فرآیندهای بازسازی شناخته شده مانند تقسیم سلولی و اگزوسیتوز متفاوت است. در اگزوسیتوز، مواد خارجی مانند نانوذرات در یک وزیکول در داخل سلول محصور میشوند. سپس، غشای وزیکول با داخل غشای سلول ترکیب میشود، که باز میشود تا محتویات به بیرون آزاد شود.»
هوآنگ گفت: «آنچه ما کشف کردیم با درک قبلی در مورد چگونگی حذف ذرات توسط سلولها کاملاً متفاوت است.»
ژنگ گفت که یافتههای آنها زمینههای جدیدی در بخش نانوپزشکی باز میکند.