گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو،مهدی نرم دست لطفی،شاید آغاز توجه جدی به بررسی مقولهٔ تخلفات دانشگاهی در ایران به انتشار گزارش ساینس در سال ۹۵ باز گردد که طی آن، خبر حذف ۵۸ مقاله از ۲۸۲ پژوهشگر ایرانی، جامعهٔ علمی کشور را در شوک فرو برد [۴ و ۶]. پس از آن، گزارشهای زیادی از دانشجویان، اساتید، رسانهها و حتی مجلس شورای اسلامی، در خصوص وقوع تخلفات گسترده در حوزههای مختلف آموزشی، پژوهشی و اخلاقی منتشر شد.
بررسی ضعفهای فراوان در رسیدگی به تخلفات کارمندان و اساتید در نظام آموزش عالی ایران از سال ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۲
نمبح»، «نمرهدهی ذهنی»، «تقلب»، «سرقت علمی»، «تسهیل در بیصداقتی علمی»، «جعل»، «تحریف»، «حل سؤال و آزموندادن به جای دیگری در ازای پول یا رایگان»، «فروش نمره»، «خرید و فروش پایاننامه»، «سفارشی نمرهدادن»، «بیسوادپروری»، «مدرکگرایی»، «تبانی در جلسات مصاحبه و امتحان و دفاع و مقاله»، «داده سازی»، «مقاله سازی»، «پارتیبازی» در چاپ مقالات علمی پژوهشی، «سوءاستفادۀ کاری و جنسی از دانشجویان» و… مصادیق فساد در آموزش عالی هستند که در تعاملات میان استاد و دانشجو و کارمند رقم میخورد [۲ و ۳ و ۴ و ۵].