گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، مریم رجبی؛ پنجم جولای برای الجزایریها آمیختهای از غم و شادی است. پنجم جولای سال ۱۹۶۲ میلادی، روز اعلام استقلال الجزایر بود در حالی که ۱۳۲ سال قبل، یعنی در سال ۱۸۳۰میلادی، سایه منحوس قریب به ۴۰ هزار چکمه سیاه فرانسوی در خاک الجزیره رؤیت شد و زخم کهنه استعمار را تازه کرد.
«هرآنچه زنده بود کشته شد. تفاوتی میان بزرگ، کوچک، زن، مرد و کودک قائل نبودیم.» این جمله را یک افسر فرانسوی پس از کشتار العوفیه بر زبان راند. الجزایر کشتارهای متعدد به تن نحیف و لاغرش کم ندیده است؛ کشتار مسجد کتشاوه، کشتار مسجد الاربعه و هولوکاست، الأغواط تنها چند نمونه دانه درشت آنهاست.
الجزایر سرزمین یک میلیون شهید پس از یک قرن و نیم مبارزه اعلام استقلال کرد؛ ولی نظام رادیکال و تکحزبی به رهبری احمد بن بلاهای مختلف وجود دارد که اکثر مردم رأی ندادند، به عنوان معروفترین مثال میتوان به انتخابات ۱۹۹۶ آمریکا اشاره کرد که نزدیک به ۴۹ درصد واجدین شرایط در انتخابات آن شرکت کرده و فقط ۲۴ درصد از واجدین شرایط آمریکایی رئیس جمهور کشورشان را خودشان انتخاب کردند. حتی یک مثال هم از یک کشور در یک دوره وجود ندارد که رأی ندادن بر یک چیز تأثیر مثبت گذاشته باشد.
انتخابات مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرگان رهبری، جمعه ۱۱ اسفند ۱۴۰۲ برگزار میشوند. انتخاباتی که گریزی دموکراتیک برای اعتراض به وضع موجود محسوب میشود. حق رأیی که نه تنها امنیت که اقتدار در عرصه بین الملل را به ارمغان میآورد. اگر به دنبال تغییر سیاستهای داخلی و خارجی هستید، اگر کلان نقد شما به سیاستهای اقتصادی است، رأی شما برگ برنده شماست. میپرسید چگونه؟ با انتخاب نمایندهای که هم فکر و همسو با گفتمان مورد قبول شماست. آیا بهتر نیست نمایندهای را برگزینیم که معیشت مردمش از غذای سگ و گربه برایش مهمتر باشد؟ آیا تفاوت نمیکند که اگر جزو سه دهک پایین جامعه هستید، معاف از مالیات شوید؟ آری، رأی سرنوشت جامعهای را عوض میکند.