گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، سید طاها فرجادی*: گزارش ۲۰:۳۰ که پخش شد، بینمان زیاد سروصدا کرد. ما که میگویم منظورم جمعی از دانشجویانی است که کمی فکر تأهل بودیم و دور عدالت میگشتیم.
موضوع، زمینی بود در سعادتآباد که صدا وسیما ادعا میکرد برای ساخت خوابگاه به دانشگاه واگذار شده است، اما حالا دانشگاه تلاش میکرد تا کاربری آن را به مسکونی تغییر دهد، آن هم در شرایطی که با هزار و پانصد دانشجوی متأهل غیر بومی، حتی یک واحد خوابگاه متأهلی هم ندارد.
البته دانشگاه هم بیصدا ننشست و جوابیهای را از سمت ریاست دانشگاه، نسبت به ماجرای زمین و تغییر کاربری آن ارسال کرد. بعدتر هم معاون امور دانشجویی، وعده صد واحد خوابگاه متاهلی را برای مهر ماه ۱۴۰۳ داد.
حالا، اما اسفند ماه بود و سه ماه از آن گزارش پر چالش میگذشت. کلاسهای ما مجازی شده بود و دستمان برای کارهای متفاوت از تحصیل بازتر. همین بود که تصمیم گرفتیم تا کمی سمج بشویم و پیمان نشد! البته نه اینکه اجازه دسترسی ندهند، واقعاً نشد که برویم. اما در عوض توانستیم کمی دانستههای جدید بدست آوریم؛ از جمله اینکه علی الظاهر ساختمان مانند جزیرهای است بین انبوهی از زمینهای بایر، که تازه همه آنها هم تحت مالکیت دانشگاه نیست و گذشته از اینها، دسترسی به امکانات بهداشتی و رفاهی تنها با ماشین ممکن است.
بار دوم، اما چشممان به زیارت آن اسکلتِ نیمه کاره روشن شد. به موقعیت ساختمان که رسیدیم، اولین چیزی که چشممان را گرفت انبوه زمینهای بایر و خار و ناهمواریهای ناتمامی بود که دورش را گرفتهاند. سازهای است با ۴۶۰۰ متر زیربنا و پنج طبقه که گفتهاند ان شاء الله صد واحد ۳۰ تا ۴۸ متری خواهد شد. کار ساختمانی هنوز شروع نشده و در واقع تازه تیم پیمانکار، مناقصه را برده بود؛ اما از عزیزان دست اندر کار، وعده مهر را دوباره گرفتیم که خدا از دهانشان بشنود و در واقع با این اسکلت آماده بعید هم نیست.
انتشار یادداشت به معنای تأیید تمامی محتوای آن توسط «خبرگزاری دانشجو» نیست و صرفاً منعکس کننده نظرات گروهها و فعالین دانشجویی است.