گروه اقتصادی- دکتر حامد قدوسی استاد اقتصاد در دانشگاه استیونس نیوجرسی طی یادداشتی نوشت: اگر بازار انتظار داشته باشد که «نرخهای بهره» خیلی نزدیک با تورم حرکت کند (یعنی نرخ بهره حقیقی حول و حوش صفر باشد)، تورم اثر چندانی روی P/E ندارد. چرا؟ چون انبساط جریانهای نقدی آتی و نرخ تنزیل بالا همدیگر را خنثی میکنند و نهایتا P/E حول و حوش همان عددی میایستد که توسط صرفه ریسک صنعت تعیین میشود. یعنی P/E هایی حوالی ۵-۱۰ متناسب با نرخ رشد حقیقی و ریسک صنایع مختلف.
به گزارش بولتن نیوز، ولی اگر جامعه انتظار داشته باشد که نرخ بهره از تورم عقب بماند، یعنی با وجود تورم مثلا ۳۰ درصدی، نرخ بهره رسمی از ۲۰ درصد تجاوز نکند، در این صورت P/E میتواند عدد بزرگی بشود. چرا؟ چون عاملها سعی میکنند از طریق خرید سهام دارایی حقیقی، مصرف یا ثروت خود را در مقابل تورم آینده مصون کنند و در نتیجه حاضرند قیمت بالایی برای آن پرداخت کنند. جور دیگری هم که میشود دید این است که رشد اسمی جریان نقدیهای آینده با نرخ تنزیل بالاتر خنثی نمیشود و P بیش از E رشد میکند و P/E بالا میرود. تحت این فرض دیدن P/E های حتی بالای ۲۰ هم عجیب نیست و کاملا سازگار با تئوری اقتصادی و شهود رایج است.
و حالا مهمترین قسمت قضیه: فرض کنیم در حالت ۲ قرار داریم یعنی جامعه میداند که در آینده تورم (ریالی یا دلاری) بیش از نرخ بهره است. آیا در این حالت، قیمتهای سهام همین طور بالاتر و بالاتر میروند؟ پاسخ «خیر» است! چرا؟ چون به قول اهالی بازار، سهام این انتظارات را «پیشخور» کردهاند که بیان دیگری از توصیف فنی قضیه است: چون بازارهای سهام آیندهنگر هستند، همه انتظارات آینده را روی قیمتهای فعلی منعکس میکنند. یعنی «یک بار» (که میتواند چند ماهی طول بکشد) جهش میکنند و در یک تعادل جدید میایستند.