گروه اقتصادی- مصطفی مطهری: نظام مالیاتی در کشور در یک چرخه معیوبی قرار دارد که تنها پوسته بیرونی و ساختاری دارد. بطوریکه قربانی سازوکارهای مالیاتی در کشور تنها عرصه تولیدی است؛ این در حالی است که جامعیت در نظام مالیاتی نباید تنها متوجه بخش تولید به عنوان بخش شناخته شده فیزیکی باشد و محتمل فشارهای وارده در این باره باشد. بنحویکه در فرآیند اجرای برنامه های اخذ مالیات بخش های غیر رسمی نه تنها در کانون توجه قرار ندارند بلکه از دادن مالیات نیز بطور نانوشته ای مصون می باشند.
به گزارش بولتن نیوز، شایان به ذکر است که سازمان اجرایی اخذ مالیات در ماهیت ایجادی آن علاوه بر آنکه باید در مسیر اجرای عدالت اجتماعی عمومی باشد باید در راستای تقویت و حمایت از تولید نیز قرار داشته باشد؛ پس از همین ابتدای امر با تأکید بر گزاره های کارکردی باید توجه داشت که سازمان مالیات در کشور ما در مدار دیگری از این موضوع قرار دارد و متفاوت از کارکرد اصلی این نهاد فعالیت می کند. در نگاه جهانی و بر اساس استانداردهای موجود در عرصه نظام مالیاتی باید گفت که اخذ بیشترین مالیات می بایستی از ثروتمندان و سرمایه های سوداگرایانه در اقتصاد صورت گیرد نه فقط بخش های تولیدی.
مقدمه بالا در واقع مدخلی برای پرداختن به گزارشی در این باره بود. بطوریکه براساس گزارش «نشریه فوربس» با وجود «تشدید تحریم های آمریکا و شیوع گسترده کرونا، تعداد ایرانیان ثروتمند در سال 2020 بیش از 21 درصد نسبت سال قبل بیشتر شده و ثروت این افراد نیز در مدت یک سال بر حسب دلار 3/24 درصد افزایش داشته است. در حالی که متوسط جهانی آن 3/6 درصد بوده است.